In deze diepgaande en rauwe aflevering van de OOK-podcast praat podcastmaakster Angelique Vlaar met Nicolette Koopen. Haar dochter Daniëlle overleed op 21-jarige leeftijd totaal onverwachts aan de gevolgen van drugs. ‘Er was niets dat op drugs wees en toch stelde ik direct de vraag: heeft het met drugs te maken?’.

Wat volgt is een achtbaan van ongeloof en eenzaamheid in een maatschappij die doordraait. ‘De wereld ging gewoon door en ik wilde schreeuwen: Weten jullie wel dat mijn kind net dood gegaan is aan drugs!’.

Een heel eigen afscheid en fysieke rouw
Nicolette deelt heel openhartig hoe fysiek en intens haar rouw was rondom het afscheid en de roze kist die Daniëlle ooit wenste. Ze ging zelf ‘proefliggen’ in de kist en de lijkwagen (‘Mijn DNA hoort bij haar’). Terwijl de vader van Daniëlle wilde cremeren, wilde Nicolette haar begraven. Tijdens deze intense periode rond het verlies dook er op de radio constant één specifiek nummer op: ‘Breng me naar het water’ van Marco Borsato. Dit lied vertelt exact hun verhaal. Net als bij het overlijden van mijn zoon. Het zorgt voor kippenvel bij ons.

Op de sterfdatum, exact een jaar later, verzorgt Nicolette zelf de begrafenis van de urn in een kist, inclusief een schoon setje kleren en nieuw ondergoed. Een onbetaalbaar moment met familie en vrienden en de uitvaartonderneemster die destijds de crematie had begeleid, was hierbij als speciale gast aanwezig.

Daniëlle als gespreksleider
Inmiddels heeft Nicolette haar pijn omgezet in een missie. Ze schreef drie boeken (’21’, ‘Het zal je kind maar zijn’ en ‘Stille strijders’) en geeft met Stichting Daniëlle presentaties op scholen en in gevangenissen. ‘Ik geef een cadeau. Ze kunnen het uitpakken of weggooien’. Via een kaartje dat na afloop wordt uitgedeeld, blijft Daniëlle de gespreksleider die een beweging in gang zet bij vele huishoudens. Zo behoedt haar dood nu anderen voor hetzelfde lot. ‘Narigheid overkomt altijd een ander, maar wat nou als jij die ander bent?’

Nicolette blikt ook terug op wat dit verlies haar als mens heeft gebracht. Het heeft haar rijker gemaakt en haar ex-man doen beseffen wat zijn gezin waard is. Maar bovenal deelt ze een universele boodschap: ‘Laten we lief zijn voor elkaar, want bottomline: ik ben een kind kwijt en het maakt voor jou niet uit waaraan’.