VBZ: Ebrineke (39) verloor haar broertje Martijn afgelopen zomer

“Ik wist gewoon dat hij er onvoorwaardelijk voor mij was. Dat spraken we nooit uit, maar we wisten allebei dat dit zo was.” Dat zegt Ebrineke uit het Gelderse Lunteren over de band met haar broertje Martijn. Hij is afgelopen zomer op 37-jarige leeftijd overleden na een ziektebed. Martijn overleed aan de gevolgen van alvleesklierkanker.

Ebrineke is sinds kort vrijwilliger bij Verbonden Broers en Zussen. Daar zal ze helpen met het organiseren van activiteiten. In het dagelijks leven werkt ze ook als welzijnsbegeleider bij een zorgorganisatie voor ouderen, voor wie ze ook activiteiten organiseert.

De 39-jarige woont samen met haar man en 10-jarige dochter. Ze woonde tot een paar jaar geleden in Goes, maar ging voor de liefde naar Lunteren. Ze is dankbaar dat ze een leuke baan heeft, waarbij ze probeert om ook anderen een mooi leven te bieden in de laatste fase van hun leven. Maar die laatste levensfase moest ze helaas ook meemaken bij haar broertje Martijn.

Buikklachten

Martijn was getrouwd met Tessa en samen heeft het stel drie kinderen van 11, 9 en 6 maanden. Het gezin woonde in Middelburg. Begin dit jaar kreeg Martijn buikklachten. Ebrineke vertelt dat de oorzaak in eerste instantie niet gevonden kon worden, maar twee maanden later bleek in maart dat het om alvleesklierkanker ging.

In april is de behandeling gestart. Martijn kreeg chemotherapie in de hoop dat de tumor zou slinken en dat die operabel was. De insteek was dus dat hij de ziekte zou overleven. In die periode ging Martijn weer bij zijn ouders wonen omdat zijn vrouw hoogzwanger was van hun derde kind. Thuis kon hij daardoor moeilijk tot rust komen. “De chemo’s waren erg zwaar, hij had last van bijwerkingen en heeft veel pijn gehad”, vertelt Ebrinke.

Half juni bleek dat hij uitzaaiingen in zijn longen had en dat hij uitbehandeld was. “Hij heeft toen nog 3 weken geleefd, het ging erg hard. Hij had geen lucht meer en zat aan het zuurstof. Toen dat niet meer voldoende hielp, heeft hij voor palliatieve sedatie gekozen.”

Geproost op het leven

Een uur voordat hij de slaapmedicatie zou krijgen, heeft het gezin met elkaar geproost op het leven. “Nog één keer met z’n allen samen wat drinken.”

Martijn kreeg op dinsdag aan het einde van de middag de medicijnen, maar de volgende ochtend bleek hij toch nog wakker en maakte hij grapjes dat hij wat sterkers nodig had. Dat was volgens Ebrineke ‘typisch Martijn’. Toch nog even die humor gebruiken op het laatste moment. Uiteindelijk viel hij die dag toch in slaap en is hij niet meer wakker geworden. De dertiger overleed op 6 juli in de slaapkamer waar hij ook geboren is. “Mijn ouders (en ik ook) vonden dit wel mooi; zo was de cirkel van zijn leven rond.”

Geliefd

Volgens Ebrineke was haar broertje iemand die altijd voor anderen klaar stond. Niets was hem te veel. Dat maakte hem erg geliefd onder zijn vrienden en collega’s. Volgens haar genoot hij altijd ten volle van het leven en was hij geregeld op een feestje te vinden.

Toen hij hoorde dat uitzaaiingen had, sprak hij dan ook de wens uit dat hij nog eenmalig een feestje wilde. Namelijk een ‘vier het leven feestje’. Iedereen mocht daar komen en dan zou de uitvaart in besloten kring plaatsvinden. Martijn was in het dagelijks leven onderwijsassistent en in in een toespraak werd het volgende over Martijn gezegd:

“Jij was de perfecte match met onze leerlingen. Reageren vanuit gevoel, onbevangen positief en hulpvaardig. De leerlingen zijn dol op jou. Alle leerlingen mochten er in jouw ogen zijn. Lastige jongeren bestaan voor jou niet.”

Het was volgens Ebrinke een confronterend, maar mooi feest. “Toen we als familie zijnde het feest als eersten verlieten, stond iedereen te applaudisseren. 150 man die stonden te klappen voor hem. Dat is een moment dat ik nooit zal vergeten.”

Waar blijft het verdriet?

Het is nog maar een half jaar geleden dat Ebrinke afscheid moest nemen van haar broer. Het lukt haar nog niet altijd even goed om bij het verdriet te komen. Zo zegt ze dat ze merkt dat ze het vooral voor anderen heel erg vindt dat haar broer is overleden. Bijvoorbeeld voor haar schoonzus en haar ouders. “Maar ik heb ook mijn broer verloren; waar blijft mijn verdriet dan? Dat is denk ik iets waar ik nog een weg in te zoeken heb. Ik vind dat heel moeilijk.”

Ook de grilligheid van rouwen vindt ze zwaar. Ebrineke weet nooit hoe ze ’s ochtends wakker wordt. Of ze verdrietig is, of dat ze zich wel oké voelt. Het verdriet kan haar soms zomaar overvallen en dan voelt ze zich soms dagenlang slecht. “Het liefst geef ik het nu even aan iemand anders. Zo van, alsjeblieft. Doe jij het nu maar even. Maar ja, dat kan natuurlijk niet. Ik moet er doorheen en dat zal ik zelf moeten doen.”

Kracht

Er is niet alleen maar verdriet, de 39-jarige kan ook wel genieten van dingen die gebeuren of van leuke momenten. Ze is van zichzelf positief ingesteld en ze heeft haar broer beloofd om te blijven leven en genieten. “Het geeft me juist kracht om door te gaan en te blijven genieten van dingen, hoe moeilijk dat soms ook is.”

– Dit verhaal is geschreven door Hanna. Lotgenoot en journalist –

Oproep: Voor deze rubriek ‘Lotgenoten’ zijn wij op zoek naar andere broers en zussen die een broer of zus zijn verloren. Wil jij ook jouw verhaal vertellen? Mail dan kort wie je bent en wie je moet missen, naar: verbondenbroersenzussen@oudersoverledenkind.nl.