VBZ - Het verhaal van een lotgenoot: Nandy verloor vier jaar geleden broer Roland na een kort ziektebed

Roland uit Zwolle had ontzettend last van buikpijn. Hij ging een aantal keer naar de huisarts, maar werd naar huis gestuurd zonder diagnose. Hij begon zich steeds slechter te voelen en kon de dagelijkse dingen nog maar lastig opbrengen. Na een aantal maanden met klachten, ging de bijna dertiger op vakantie met het idee dat dat hem goed zou doen. Maar waar een vakantie normaal misschien bestaat uit wandelingen en lekker eten, kon Roland amper nog lopen en moest hij telkens na het eten overgeven. Eenmaal weer thuis, werd de pijn ondragelijk.

Zijn zusje Nandy was bezorgd en zei al een aantal keer tegen hun moeder dat haar broer er niet goed uitzag en ook niet fijn uit zijn ogen keek. Het is eind november 2019 als ze met haar broer naar de verjaardag van hun opa gaat. ‘’Eenmaal aangekomen, nog niet eens begonnen aan het voorgerecht voelde hij zich echt te slecht en is weer naar huis gereden. Dit was zonder dat hij dit toen wist de laatste keer in zijn leven dat hij auto gereden heeft.‘’

Op dat moment zijn er zorgen, maar Roland en Nandy hebben nog geen idee van de ellende die hen boven het hoofd hangt. Een dag na de verjaardag van hun opa gaan ze samen naar een winkel. Nandy: ‘’Ik voelde mij zelf best ziek en had eigenlijk geen fut om weg te gaan, maar iets in mij zei dat ik moest gaan. Zittend vanuit mijn auto zag ik hoe moeilijk hij liep en hoeveel pijn die had. Ik kreeg een heel bezorgd gevoel van binnen.’’

Kermend op de grond
Nog dezelfde dag stuurt de vriendin van Roland een foto naar zijn moeder waarop te zien is dat hij kermend van de pijn op de grond ligt. De zorgen worden groter en groter en de volgende dag gaat hij opnieuw naar de dokter.
Nandy was toevallig die dag ook bij de huisarts, omdat ze klachten aan haar keel had. Ze is verbaasd als ze in de wachtkamer ineens haar broer en moeder ziet zitten. ‘’Mijn broer was net voor mij aan de beurt. Nadat hij uit het spreekuur kwam, zei hij mij dat hij naar het ziekenhuis moest voor onderzoeken. Ik zie hem nog met een lieve lach op zijn gezicht naar mij zwaaien.’’
Zelf blijkt ze een zware keelontsteking te hebben en ze herinnert zich nog dat ze zich afvraagt of toch misschien niet iets ergs met hem aan de hand is.

Onverwachts bezoek
Die laatste vraag blijkt gegrond. Nandy ligt ziek op de bank als om 18.00 uur de deurbel gaat. ‘’Ik verwachtte niemand en was verbaasd toen ik de deur opendeed dat daar mijn ouders stonden. Ik wist meteen dat het niet goed was, want ze kwamen nooit onaangekondigd langs.’’

Haar vader en moeder vertelden haar dat Roland na een aantal onderzoeken de uitslag had gekregen en dat die niet goed was. Het bleek dat hij alvleesklierkanker had met uitzaaiingen naar de lever. Op dat moment beseft Nandy zich nog niet dat dit het einde van haar broer zijn leven zou betekenen.
Als ze kort na het onverwachte bezoek van haar ouders op internet meer informatie zoekt, draait haar maag zich compleet om. ‘’Ik heb de hele avond overgegeven, gehuild en stak de ene na de andere sigaret op.’’

Ze appt met haar broer en vertelt hem dat ze hem niet kan missen ‘dat mag gewoon niet!!’. Hij antwoordt haar dat hij niet van plan is te gaan en dat ze niet te ver moet denken. Met afsluitend: ‘Love you!’

Close
Dat laatste typeert hun relatie. De broer en zus zijn samen ontzettend close. Tijdens het ziekteproces is Nandy elke dag bij hem en om de dag slaapt ze ook bij haar broer in huis.
Al snel blijkt dat Roland in het ergste kankerstadium zit en dat chemo alleen nog maar levensverlengd zou zijn tot maximaal een jaar. Hij kiest ervoor om geen behandeling te volgen. Nandy: ‘’Hij werd elke dag zieker en zieker en je zag hem per dag achteruit gaan.  Er bleef niets over van de broer die ik kende. Zijn hele lichaam werd opgevreten door deze vreselijke ziekte. Het brak mijn hart op dit te zien en te bedenken dat over een tijdje ik hem geen knuffel meer zou kunnen geven en met hem zou kunnen praten!’’
Na een intens kort ziekbed van twee maanden moet Nandy op 31 januari 2020 afscheid van haar broer nemen omdat zijn lichaam niet meer kon en de pijn niet meer te dragen was.

Elke dag gemis

Er gaat geen dag voorbij dat Nandy niet aan haar broer denkt. Ze zal er nooit aan wennen dat hij er niet meer is, vertelt ze. Ze heeft ook een bijzonder aandenken aan hem, namelijk een ring. Die kwam er op Roland zijn initiatief.

Hij vroeg aan Nandy, zijn vriendin en zijn ouders wat ze wilden hebben als aandenken aan hem. Nandy wilde graag een ring en haar broer bedacht zelf een tekst voor erin: ‘Ik ben er als je me nodig hebt’. Het is volgens haar ontzettend waardevol dat hij dit heeft gedaan. ‘’Ik draag de ring altijd, zodat het voelt dat ik mijn broer een beetje bij mij heb.’’

Drie kinderen

Ondertussen hebben er in Nandy haar leven na de dood van haar broer veel veranderingen plaatsgevonden. Ze heeft inmiddels drie zoontjes, namelijk een peuter van 2,5 en een tweeling van 1 jaar oud. Dat haar broer hen nooit zal leren kennen doet haar zeer. ‘’Ik had hem graag willen zeggen hoe ik mijn leven herpakt heb en ik had hem graag willen voorstellen aan zijn drie kleine neefjes. Ik ben gelukkig met mijn man en trotse moeder van drie kinderen en geniet veel van hen. Ik vind het moeilijk dat ik dit niet met mijn broer kan delen en hij nooit meer terugkomt.’’

Roland is 29 jaar geworden.

• Dit verhaal is geschreven door Hanna. Lotgenoot en journalist –

Volg de Verbonden Broers en Zussen via Facebook en Instagram.