Marijn verloor haar enige zus Floor en schreef daar een boek over

Floor was nog maar net 17 toen ze al fietsend naar huis in een Brabants dorp werd overreden door een vrachtwagen. Hoewel de tiener voorrang had, kreeg ze die niet omdat de chauffeur haar niet had gezien. Ze heeft nog zes weken gevochten voor haar leven, maar op 11 december 1996 is ze overleden aan haar verwondingen. Haar zusje Marijn was toen 15 jaar oud en moest het ineens doen zonder haar enige zus.

In de jaren na Floor’s overlijden was Marijn naar eigen zeggen zoekende in een wereld waarin ze zich ineens een vreemde voelde. Nu reist de leegte nog altijd met haar mee. Over haar grote verlies brengt Marijn binnenkort het boek Plotseling Dichtbij uit.

Maatje voor het leven
Het is haar eerste boek, want Marijn is in het dagelijks leven geen schrijfster. Ze heeft namelijk een eigen praktijk als therapeut waar ze anderen inspireert, begeleidt en activeert om authentieke keuzes te maken. Ze is 43 jaar oud en woont samen met haar man en twee zoons van 17 en 15.
Ik heb haar even geleden mogen ontmoeten en leren kennen als een heel vriendelijk persoon. Ze omschrijft zichzelf als iemand die gericht is op de ander en nieuwsgierig naar wie de ander is en naar wat hem of haar beweegt. ‘’Ik draag een bepaalde lichtheid met me mee hoor ik vaak en ben gezegend met een positieve blik.’’

Haar zus Floor omschrijft Marijn als haar maatje voor het leven. De twee zussen deelden veel momenten samen en Floor trok Marijn als het ware het leven in. ‘’Met haar beleefde ik zoveel avonturen. Met haar kon ik de slappe lach hebben, alleen al door elkaar aan te kijken. We scheelden maar 1,5 jaar en dat maakte dat we veel samen deden. Onze namen werden vaak ook in één adem genoemd: Floortje & Marijntje.’’

Toch waren de twee ook heel verschillend van elkaar. Marijn vertelt dat ze meer naar binnen was gericht en Floor juist meer naar buiten. ‘’En ik gericht op de behoefte van de ander, zij die krachtig wist wat ze zelf wilde. Dat botste zeker ook wel eens. Ook dat mis ik: het ruzie kunnen maken en weten dat je er onvoorwaardelijk voor elkaar bent.’’

In het ziekenhuis
Het gemis is er inmiddels al 27 jaar. Marijn was nog jong toen haar zus werd aangereden. Floor lag daarna nog zes weken op de intensive care. De eerste dagen waren zeer kritiek en de tiener balanceerde tussen leven en dood.
Floor is in die tijd nog wel even bij kennis geweest. Daardoor kon Marijn samen met haar bewust bij de situatie stilstaan. ‘’Het is een situatie waarin je niet wil zijn en toch bent. Er waren antwoorden op vragen van haar die ik liever niet had moeten geven. Tegelijkertijd werd alles zo relatief en was ik blij met elk momentje van contact. Echt lange gesprekken kon ik niet meer met haar voeren.’’

Een bewust moment van afscheid was er helaas niet. Toen Floor’s situatie plotseling verslechterde en ze met spoed geopereerd moest worden, heeft Marijn haar moed ingesproken voor de operatie. Ergens wetende dat het misschien de laatste keer kon zijn dat ze haar in haar ogen keek. Ze is niet meer wakker geworden. Het lichaam van Floor redde het niet om alle wonden te helen, er was teveel kapot van binnen.

Als de dag van gisteren
Marijn kan zich de hele periode nog goed herinneren. Ze vertelt dat de familiekamer in het ziekenhuis hun thuis werd. ‘’De plotselinge confrontatie met dat het leven eindig is, was heftig. Het waren intense weken, het leven werd totaal op zijn kop gezet, de onbezorgdheid maakte plaats voor kwetsbaarheid. Toch waren het ook hele mooie weken. Ik heb nog nooit het leven zo helder gezien als toen. Er was geen plaats voor onbenulligheden. Iedere seconde deed er toe. En dat was heel rijk.’’

Ze mist vooral de aanstekelijke aanwezigheid van haar zus. Maar ook het plezier samen en elkaars blikken kunnen verstaan. ‘’Ook al heb ik heel veel lieve mensen om mij heen, het voelt ook vaak alleen. Momenten die anderen vanzelfsprekend delen met hun broers of zussen, of die ze samen organiseren of samen dragen.’’

Na het overlijden van Floor is Marijn jarenlang blijven schrijven in haar dagboek aan haar zus. Ze schreef iedere avond en deelde wat ze normaal graag met haar zus had willen delen. Ze vertelt: ‘’Maar als ik iets aan haar dood heb ervaren, is dat er zo veel meer is dan we kunnen beseffen, dat we onderdeel zijn van een zo veel groter geheel. Juist door te beseffen wat mijn plek is in dat grotere geheel, kan ik zien dat iedere dag die mij gegeven is, kostbaar is. En dan ben ik een dankbaar mens die het leven kan vieren.’’

Floor links en Marijn Rechts

Een boek
Eind 2022 begon Marijn met het schrijven van een boek. Ze vertelt dat het voelde alsof het hele universum haar bewoog om te schrijven. Het is een boek geworden over de liefde voor het leven, over onze plek in het grotere geheel en over de ontdekkingstochten die het leven ons biedt.
‘’Het is een intiem en kwetsbaar boek waarin ik in de ik-vorm schrijf aan Floor. Het start bij het ongeluk, hoe ik als 15-jarige de weken in het ziekenhuis beleefde, hoe de leegte haar plek vond daarna en hoe het verleden op wonderlijke wijze verbonden raakte aan het heden. Hoe alles altijd al verbonden was en hoe ik door te gaan schrijven, de bijzondere ontmoetingen die dat gaf ik een doorkijkje kreeg in hoe alles samenhangt’’, vertelt Marijn.

Wat ik zo dapper vind is dat Marijn voor het boek in contact is gekomen met allerlei mensen, onder wie de chauffeur die haar zus heeft aangereden. Ook heeft ze de agent opgespoord die bij het ongeval ter plaatse kwam en vervolgens bij het gezin voor de deur stond. ‘’Het ongeluk van Floor en haar dood hebben nog zo veel meer impact gehad dan ik wist. De nieuwe verhalen die ik hoorde, maakten alles meer rond voor mij.’’ Ze noemt het schrijven van het boek dan ook een helende ervaring.

Marijn hoopt dat het boek bij mensen terechtkomt die levende verhalen nodig hebben terwijl ze geconfronteerd worden met de dood. Het is volgens haar een verhaal dat anderen troost kan bieden en de moed kan geven om voluit in het leven te blijven te staan.

Plotseling Dichtbij komt op 17 november 2024 uit bij Positon Uitgevers en is vanaf die dag verkrijgbaar bij de boekhandels. Je kunt het boek ook alvast in de pre-sale bestellen via Marijn en dan schrijft ze er een persoonlijke boodschap in.

– Dit verhaal is geschreven door Hanna. Lotgenoot en journalist –

Dit zijn de Verbonden Broers en Zussen

Als lotgenotengroep brengen wij je in contact met andere broers en zussen, die net als jij een eigen verhaal hebben. En hoewel elk verhaal uniek is, merken wij dat lotgenoten juist veel met elkaar kunnen delen. Tijdens onze middagen is er ruimte om je eigen verhaal te delen of gewoon te luisteren naar andere broers en zussen. Onze ervaring is dat lotgenoten herkenning vinden in elkaar. Dit verbindt ons. Vandaar onze naam; Verbonden Broers en Zussen.

Wanneer je het fijn vindt om andere broers en zussen te ontmoeten en te spreken, dan ben je van harte welkom bij onze middagen. Ongeacht hoe oud je bent, hoe lang geleden het is, hoe oud jouw broer of zus is geworden of hoe je hem of haar bent verloren.

Heb je hier behoefte aan? Meld je dan aan voor een van onze activiteiten!
Je volgt ons via deze website, via Facebook of Instagram. Meer informatie over VBZ vind je hier.