Want op 8 augustus 2000 verloor ik al mijn oudste broer. Hij kwam op 23-jarige leeftijd om bij een vliegtuigongeluk. Begin augustus is met twee sterfdata een ontzettend lastige periode geworden en ik ben opgelucht dat die weer voorbij is. Maar natuurlijk was het verdriet er afgelopen jaar niet alleen op die twee dagen.

Ik durf wel te zeggen dat er sinds vorig jaar geen dag voorbij is gegaan dat ik niet aan mijn broer dacht. Aan het begin zat ik natuurlijk samen met mijn familie compleet in een bubbel van verdriet en waren we super druk met de praktische zaken. Ook werd er elke dag wel door iemand gevraagd hoe het ging. Op de dag na de uitvaart ging ik gelijk weer aan het werk om bezig te zijn, maar zeker aan het begin was dat altijd met mijn broer in het achterhoofd. Ik ervoer het toen als zo’n groot onderdeel van mijn leven dat al het andere onbelangrijk voelde. Als mensen over het weer klaagden wilde ik het liefst weglopen uit het gesprek. Was dat werkelijk waar ze zich druk om maakten?

Inmiddels kan ik zelf gelukkig ook weer klagen over het weer en voelt alles niet meer geheel onbelangrijk. Wel blijft er elke dag verdriet. Niet dat ik er elke dag mee worstel, maar mijn broer dwarrelt wel elke dag even rond in mijn hoofd. Dat kan zijn omdat ik voorbij zijn foto in de woonkamer loop, maar het kan ook zijn omdat iets kleins een herinnering aan hem oproept.

Mijn broer dwarrelt wel elke dag even rond in mijn hoofd

Deze week bijvoorbeeld toen ik in een mandje in de badkamer grabbelde en een tube scrub vond. Op zich niks geks zul je denken, behalve dat ik die vorig jaar van hem heb gekregen omdat hij die in een boodschappenpakket had gekregen en er niks mee kon. Of toen ik van de week het keukenkastje opende en een Friese koffiemok zag staan. Ook die heb ik van hem gekregen omdat hij zo trots op ‘zijn’ Friesland was. Eigenlijk zijn het die kleine triggers die ineens een golf van emotie kunnen veroorzaken. Een besef dat hij nooit meer even opbelt en dat ik niet meer bij hem op de koffie kan in Leeuwarden. Ik zou op zo’n moment kunnen toegeven aan de emoties en in huilen kunnen uitbarsten, maar ik merk gek genoeg dat ik dat nog niet ‘kan’. Niet omdat ik zijn sterven wil ontkennen, maar omdat ik bang dat als ik eenmaal toegeef aan het verdriet ik het niet aankan. Daarom kies ik er nu nog voor om de knop om te zetten, mijn tranen weg te knipperen en aan mooie momenten met hem te denken.

Rouwen mag rauw zijn
Tot nu toe gaat het mij ‘goed’ af. Maar ik weet door het verlies van mijn andere broer uit ervaring ook dat er nog genoeg dalen gaan komen. En als ze komen en ik de knop niet meer om kan zetten, zal ik de dalen omarmen. Omdat ik denk dat rouwen rauw hoort te zijn en je er doorheen moet. Want ik moet een heel mooi persoon missen en het zou gek zijn als rouwen dan gemakkelijk is. Maar voor nu lukt het nog even niet en ben ik blij dat ik augustus overleefd heb. De rest komt later wel.

Ps. Ik ben benieuwd hoe jullie het eerste jaar hebben ervaren. Laten jullie een reactie op de Facebookpagina van Verbonden Broers en Zussen achter?