Marieke's broer Maarten (38) overleed vorig jaar, ‘Hij was op’
Marieke’s broer had het de laatste jaren niet gemakkelijk. In 2009 werd hij als militair uitgezonden naar Afghanistan, waar hij zowel lichamelijk als geestelijk gewond is geraakt. Volgens Marieke had hij erg last van angst, paniek en nachtmerries en daardoor zocht hij zijn toevlucht in de drank. In de jaren die volgden kreeg hij meerdere ontstekingen in zijn buik en moest hij zware operaties ondergaan. “Dit maakte zijn leven nog zwaarder en hij moest elke dag zo vechten om overeind te blijven staan.”
De band tussen Marieke en haar broer was zo hecht dat ze hem na een operatie tijdelijk bij haar in huis nam zodat ze zijn wond kon verzorgen. Op dat moment werkte ze zelf in de thuiszorg, het paste dus echt bij haar. Hoewel Maarten mentale en lichamelijke problemen had, kijkt ze toch terug op een fijne tijd omdat haar broer dichtbij haar was.
Een team
De twee waren volgens Marieke een echt team en ze noemden het zelf M&M. Deze letters heeft Marieke na het overlijden van Maarten ook op haar been laten tatoeëren. 
De zusters daar waren allemaal even oud als haar broer en daar schaamde hij zich dan voor, vertelt ze. “Maarten was mijn allerbeste vriend op de hele wereld. We hadden een enorm hechte band met elkaar. We hebben letterlijk lief en leed gedeeld al die jaren.”
Gabber
De herinneringen die ze aan hem heeft zijn vooral leuk. Het tweetal kon vroeger vaak op de grond liggen van het lachen. Vaak tot ergernis van hun ouders die de grapjes niet begrepen.
En toen ze ouder waren gingen de twee samen naar hardcore feesten. Dat was hun gedeelde hobby, zegt Marieke. Haar broer was vroeger gabber en ze keek altijd tegen hem op. “Ik wilde zijn zoals hem ging hier dus ook in mee. We zijn heel wat feesten samen af geweest. “
Ze omschrijft hem liefdevol als een grote, drukke, grappige, vaak overweldigende ADHD’er met een hartje van goud. Hij was haar allerbeste vriend en vooral haar held.
Zwaarder
De laatste jaren werd het leven van haar broer echter steeds zwaarder. Volgens Marieke had de oud-militair al zoveel klappen gehad van operaties en ziektes, dat het zijn lijf eigenlijk versleten was. Zijn mentale toestand werd daar ook niet beter van. Ze spraken daar samen ook wel eens over. Omdat het tweetal zo close was, vertrouwde hij haar veel toe. Maar er waren ook veel dingen waar Maarten liever niet over sprak. “Zoals zijn uitzendingen naar Afghanistan. Hier had hij erg veel moeite mee om de details te bespreken. Ook schaamde hij zich wel eens om toe te geven dat hij zo worstelde met het leven.”
Niet zien aankomen
Ondanks zijn gezondheidsproblemen had Marieke de dood van haar maatje niet zien aankomen. Ze was er wel eens bang voor op momenten dat hij niet goed voor zichzelf zorgde, maar dat het hart van een 38-jarige ermee stopt dat verwacht je niet. “Ik had heel graag afscheid willen kunnen nemen als ik dit had geweten. ”
Het moeilijkste aan zijn overlijden is het grote gemis. “Ik voel me eenzaam zonder hem omdat we elkaar zo vaak spraken en hij alles van mij wist en we samen heel close zijn opgegroeid. Ik moet echt leren ontdekken wie Marieke zonder Maarten is.”
Herinnering levend houden
Marieke praat vaak en graag over haar broer en schuwt het onderwerp niet. “Ik denk altijd maar dat iemand pas echt dood is als z’n naam niet meer genoemd wordt en ik wil dat er voor altijd over hem gesproken wordt en hij geëerd wordt en iedereen hem zal blijven herinneren. Hij is nog steeds en voor altijd een groot deel in mijn gezin en leven.”
Ze zegt dat het inmiddels redelijk met haar gaat. Ondanks dat ze veel verdriet heeft en dagelijks moet vechten om overeind te blijven staan. Ze is inmiddels gestart met rouwtherapie om met het verlies om te leren gaan. “Dit helpt zeker en merk wel dat ik heel voorzichtig wel iets beter in me vel ga zitten, maar het heeft gewoon heel veel tijd nodig.”
– Dit verhaal is geschreven door Hanna. Lotgenoot en journalist –
Dit zijn de Verbonden Broers en Zussen
Als lotgenotengroep brengen wij je in contact met andere broers en zussen, die net als jij een eigen verhaal hebben. En hoewel elk verhaal uniek is, merken wij dat lotgenoten juist veel met elkaar kunnen delen. Tijdens onze middagen is er ruimte om je eigen verhaal te delen of gewoon te luisteren naar andere broers en zussen. Onze ervaring is dat lotgenoten herkenning vinden in elkaar. Dit verbindt ons. Vandaar onze naam; Verbonden Broers en Zussen.
Wanneer je het fijn vindt om andere broers en zussen te ontmoeten en te spreken, dan ben je van harte welkom bij onze middagen. Ongeacht hoe oud je bent, hoe lang geleden het is, hoe oud jouw broer of zus is geworden of hoe je hem of haar bent verloren.
Heb je hier behoefte aan? Meld je dan aan voor een van onze activiteiten!
Je volgt ons via deze website, via Facebook of Instagram. Meer informatie over VBZ vind je hier.
Nieuwe berichten,
podcasts of activiteiten
Blijf als eerste op de hoogte van nieuwe podcasts, activiteiten of nieuwsberichten en meld je aan voor onze digitale nieuwsbrief. De ‘OOK Erbij’ verschijnt maandelijks.
