Binnen acht jaar je beide ouders en broer verliezen en tien jaar later ook nog eens je zus. Het lijkt bijna onmogelijk, maar het overkwam de inmiddels 58-jarige Sandra. Haar broer André mocht slechts 48 jaar oud worden en haar zus Patricia 56. Beiden overleden ze aan de gevolgen van kanker. Sandra is nu alleen nog over met haar twee jaar oudere broer Frank.

Het heftige verhaal van Sandra begint in 1999. Haar vader overleed toen aan een hartinfarct. Niet veel later krijgt haar moeder de diagnose darmkanker, wat later uitzaaide naar de lever. In 2005 overleed ze op 65-jarige leeftijd.

De vier kinderen, namelijk Sandra en haar twee broers en zus, zijn hun ouders kwijt. Veel tijd om te rouwen krijgen ze niet, want een jaar later dient de volgende storm zich al in het gezin. André krijgt namelijk dezelfde diagnose als zijn moeder: darmkanker.

Held
Hij was volgens Sandra een heel sociale man. Hij had veel vrienden, was getrouwd en had drie dochters. “André was mijn held, een sterke broer die er altijd voor me was.  We stoeiden regelmatig waarbij hij mij zomaar in de houdgreep kon nemen of in de lucht kon gooien. We scheelden zes jaar maar op latere leeftijd was daar niks meer van te merken. Hij had humor en deed alles voor zijn vrouw en dochters.”

Tijdens zijn ziekte bleef hij volgens Sandra heel sterk en positief. Hij onderging alle behandelingen zodat hij langer bij zijn familie kon zijn. Helaas werd hij naar huis gestuurd, omdat ze niks meer voor hem konden doen. Een aantal dagen voor zijn dood vierden André en zijn vrouw nog hun 25-jarig huwelijksjubileum met vrienden en familie. Hij bleef in bed liggen omdat hij te zwak was. “Maar hij kon ons horen lachen en dat vond hij prettig. Drie dagen erna, op 13 december, overleed hij na palliatieve medicatie. Het was heel vreemd maar op dat moment waren we allen opgelucht dat hij geen pijn meer had. ”

Geen bewust afscheid
Sandra heeft naar eigen zeggen niet echt bewust afscheid genomen omdat haar broer geen prater was. Wel schreef ze een lange brief aan hem met haar gevoelens. “Deze brief heeft zijn vrouw aan hem voorgelezen, hij vond het fijn vertelde ze. Hij was te verzwakt om te praten maar ze merkte dat hij er emotioneel van werd.”

Een afscheid nemen van iemand is altijd zwaar. Niet alleen omdat je die persoon moet missen, maar ook omdat je het toekomstperspectief kwijt bent. Zo hebben de dochters van André nu inmiddels allemaal kinderen en dus zou hij nu opa zijn. “Het is jammer dat ze hem nooit zullen leren kennen want ik weet zeker dat hij een fantastische opa zou zijn geweest.”

Bevolkingsonderzoek
André verliet het leven in 2007. Acht jaar later komt Sandra haar zus Patricia op visite om iets te vertellen. Het was niet zomaar ‘iets’, het was de boodschap dat ze borstkanker had. Ze had dit blijkbaar al jaren, maar omdat ze was verhuisd had Patricia de oproep voor het bevolkingsonderzoek gemist. “Dus toen ze eindelijk weer een mammografie kreeg was de tumor al hard gegroeid.”

Sandra werkt zelf in het ziekenhuis en kon daardoor regelmatig met haar vijf jaar oudere zus mee naar controles. Hun band werd daardoor steeds hechter. “Voordat ze werd opgenomen voor een borstamputatie en chemokuren heb ik haar mee uit eten genomen omdat ze daarna natuurlijk geen zin in eten zou krijgen. Wat heeft ze gesmuld. Dus inderdaad na de amputatie en chemokuren werd ze misselijk en ziek. Wat voelde ze zich ellendig.”

Toen dit alles achter de rug was, begon Patricia zich weer beter te voelen, vertelt Sandra. Totdat bij een volgende controle bleek dat ze acute leukemie had. Een lastige periode vol behandelingen volgt maar uiteindelijk stief ze op 9 december 2017. Op vijf dagen na, precies 10 jaar na André.

Angst
Sandra is bang om ook haar broer Frank te verliezen, vooral omdat ze beiden hartpatiënt zijn. Toch hebben de verliezen er niet voor gezorgd dat ze er samen veel over praten. “Frank en ik praten eigenlijk nooit. Hij is echt een binnenvetter, nog erger dan André helaas. Hij knuffelt me wel vaker als hij me ziet.”

Sandra merkt dat mensen in haar omgeving steeds minder vaak aan haar vragen hoe het met haar gaat. Ze denkt dat mensen het gevoel hebben dat het alweer lang geleden is. Maar aan deze verliezen zit geen houdbaarheidsdatum. Het is iets dat ze altijd met zich mee zal dragen en haar heeft gevormd.

Wat ze andere lotgenoten dan ook wil meegeven is:  “Rouwen en huilen mag. Laat niemand vertellen dat het nu al zolang geleden is. Laat je verdriet zien aan je dierbaren. Laat ze weten dat je je dierbare nog steeds mist. Rouw kent geen tijd!”

Verbonden Broers en Zussen

Als lotgenotengroep brengen wij je in contact met andere broers en zussen, die net als jij een eigen verhaal hebben. En hoewel elk verhaal uniek is, merken wij dat lotgenoten juist veel met elkaar kunnen delen. Tijdens onze middagen is er ruimte om je eigen verhaal te delen of gewoon te luisteren naar andere broers en zussen. Onze ervaring is dat lotgenoten herkenning vinden in elkaar. Dit verbindt ons. Vandaar onze naam; Verbonden Broers en Zussen.

Wanneer je het fijn vindt om andere broers en zussen te ontmoeten en te spreken, dan ben je van harte welkom bij onze middagen. Ongeacht hoe oud je bent, hoe lang geleden het is, hoe oud jouw broer of zus is geworden of hoe je hem of haar bent verloren.

“Verbondenheid is de energie die overspringt tussen mensen wanneer ze zich gezien, gehoord en gewaardeerd voelen, wanneer ze kunnen geven en ontvangen zonder te oordelen of beoordeeld te worden, en wanneer ze steun en kracht aan de relatie ontlenen.” 

Deze omschrijving van verbondenheid is van de Amerikaanse onderzoekster Brené Brown en verwoordt precies wat wij als lotgenotengroep willen bereiken. Voel je je hierbij thuis? Meld je dan aan!
Je volgt ons via Facebook of Instagram.