Mooie wandeling OOK Zeeland – een verslag

Op zondag 28 september organiseerde OOK Zeeland een wandeling voor lotgenoten in Axel. Het was een prachtige dag met veel zon. Tien ouders hadden zich ingeschreven om deel te nemen.

Tijdens de wandeling werden ervaringen en herinneringen gedeeld, en stonden we samen stil bij de kinderen die we zo missen. Halverwege de route door het mooie natuurgebied Het Smitsschorrengebied vormden de deelnemers een cirkel. Iedereen kreeg een hartje uitgereikt waarop de naam van zijn of haar kind kon worden geschreven. Aan ieder hartje zat een lange draad. Het hart hielden we zelf vast, terwijl het lint werd doorgegeven aan een willekeurig iemand in de cirkel. Zo ontstonden er draden van verbinding, symbool voor de ontmoetingen tijdens de wandeling en ons overleden kind dat als een rode draad door ons leven loopt.

Een van de deelnemers had een zelfgeschreven gedicht meegebracht. Het gedicht, met de titel Herfst, werd voorgedragen midden in het bos, omringd door kleurrijke bladeren op de grond. Een passender plek was nauwelijks denkbaar.

Bij het vervolg van de wandeling zagen we zweefvliegtuigen opstijgen vanaf het kleine vliegveld naast het golfterrein. Na afloop werd op het terras van de golfclub nog samen nagepraat, onder het genot van een drankje en een heerlijk taartje.

We kijken terug op een warme en geslaagde wandeling. Er was ruimte om te praten over onze kinderen, om te luisteren, en om samen stil te staan. Wat blijft, is het gemis. (Carlo Ultee)

Herfst

Drie kwart deel van het jaar voorbij
De bladeren laten los en vallen
De bloei van bloemen neemt af
De warmte trekt zich tijdelijk terug

Drie kwart deel van onze levens voorbij
Onze mooiste bladeren reeds gevallen
Hun bloei helaas te vroeg onderbroken
Zoals ook hun warmte lijkt vergaan

Een kwart van het jaar nog voor de boeg
De bladeren nu als voedsel op de grond
Gevallen maar met een onzichtbare bloei
Door hun warmte die zal blijven bestaan

(Rob van Leeuwen)