VBZ: het verlies van mijn zus, 30 jaar later

Het is maandagmiddag half vijf. Ik stap de auto in na een werkdag. Voor vertrek kijk ik nog even op mijn telefoon. Het is mijn zusje die me appt. Ze deelt een post op Facebook van het vriendinnetje van onze zus Esther, omdat het 30 jaar geleden is dat zij was verongelukt in het verkeer op weg naar school. In die post blikte ze terug op die zwarte ochtend en op het gemis van haar vriendin, al 30 jaar lang!

Ik was helemaal ontroerd door het lezen van haar berichtje. Mijn zusje Esther was vijf jaar oud toen zij ons plotseling verliet. Wat een troost dat haar grote vriendin van toen 30 jaar later met zoveel warmte over Esther schrijft. Bijzonder dat je blijkbaar als jong kind al een waardevolle band op kunt bouwen met leeftijdsgenootjes.

De laatste jaren komen er steeds meer verhalen los over Esther, van dichtbij en ook van ver weg. Sommige mensen die ik helemaal niet ken, weten als de dag van vandaag wat er op 14 oktober 1994 in Marum met mijn zusje gebeurde.

Ik mis Esther al 30 jaar. Ik herinner me heel goed hoe leuk we samen een tent bouwden bij oma in de achtertuin en samen aan het knutselen waren aan de keukentafel bij ons thuis. Sinds die ene dag ben je bij ons weggegaan en het gemis van jou heeft zich door mijn leven heen verweven. Mijn leven kon niet om het verdriet om het verlies van jou heen, ik moest er echt doorheen worstelen om verder te komen.

Wat heb ik me soms eenzaam gevoeld in dat worstelen, terwijl ik er geen woorden voor had om het met anderen te kunnen delen. En hoe troostend is het dan te lezen dat er een vriendin is van Esther, die al die 30 jaar op een afstandje mee heeft gereisd, haar emoties erover op papier kon zetten en op die maandag 14 oktober 2024 een ode deed aan mijn zusje!

Lieve Esther,

Hoe kort jouw leven hier ook was, jij hebt iets groots achtergelaten. Dat gaat over vriendschap, dat gaat over jouw licht te hebben laten schijnen in wie je was en wie je bent! Want jij leeft voort in zoveel mensen.

Wanneer je dit leest en zelf een broer of zus hebt verloren: jouw geliefde broer of zus zal nooit worden vergeten, maar leeft voort in de harten en levens van meer mensen dan je ooit voor mogelijk houdt!

Marlies Vos, is vrijwilligster en lotgenoot van VBZ. Ze schrijft teksten voor Nabij en voor de socials van VBZ. In haar jeugd heeft zij 2 zusjes verloren. In haar dagelijks leven werkt ze voor een maatschappelijke organisatie. Daarnaast is ze gediplomeerd therapeut en in haar praktijk werkt ze met mensen die een verlies hebben meegemaakt.

Dit zijn de Verbonden Broers en Zussen

Als lotgenotengroep brengen wij je in contact met andere broers en zussen, die net als jij een eigen verhaal hebben. En hoewel elk verhaal uniek is, merken wij dat lotgenoten juist veel met elkaar kunnen delen. Tijdens onze middagen is er ruimte om je eigen verhaal te delen of gewoon te luisteren naar andere broers en zussen. Onze ervaring is dat lotgenoten herkenning vinden in elkaar. Dit verbindt ons. Vandaar onze naam; Verbonden Broers en Zussen.

Wanneer je het fijn vindt om andere broers en zussen te ontmoeten en te spreken, dan ben je van harte welkom bij onze middagen. Ongeacht hoe oud je bent, hoe lang geleden het is, hoe oud jouw broer of zus is geworden of hoe je hem of haar bent verloren.

Heb je hier behoefte aan? Meld je dan aan voor een van onze activiteiten!
Je volgt ons via deze website, via Facebook of Instagram. Meer informatie over VBZ vind je hier.