VBZ: De spiegel van een nieuwsbericht

De vaat is aan de kant, het huis is weer netjes. Moe maar voldaan plof ik even neer na een lange werkdag. Even scrollen op de socials. Ik zie een foto voorbij van Dieuwertje Blok. “O nee toch, ze zal toch niet…”

Jawel, de berichten vertelden mij dat ze was overleden. Ik voelde verdriet. Van Podium klassiek, tot vrijwilligster bij Vluchtelingenwerk tot het jarenlang presenteren van het Sinterklaasjournaal: bijna iedere Nederlander heeft wel een bepaalde associatie met haar. Haar overlijden lijkt verbindend te werken, want op de socials wordt ook veel persoonlijk leed gedeeld, wat normaal gesproken niet snel gebeurt. Haar heengaan lijkt wel een soort toestemming te creëren, voor openheid in verdriet.  

In essentie is dit een vorm van collectieve rouw. Alleen mensen die Dieuwertje persoonlijk hebben leren kennen, kunnen persoonlijk om haar rouwen. Dat neemt niet weg dat en trouwe kijker of luisteraar van haar programma’s niet kunnen rouwen om het gemis van haar. Dat kan wel degelijk, maar dan mis je niet zo zeer haar als persoon, maar je mist dan jouw beleving bij haar in een uitzending.  En ook dan kun je best intense rouw voelen. Hoe kan dat? 

Gebeurtenissen slaan we in onze hersenen niet allemaal apart op. Onze hersenen maken verbindingen tussen eerdere gebeurtenissen en bij bij nieuwe gebeurtenissen, om successen te versterken, en om mogelijk gevaar buiten de deur te houden. De gebeurtenis dood van een bekende Nederlander, kan iets raken in jouw eigen verhaal met jouw broer en/of zus. Misschien had jouw broer en / of zus ook wel kanker, of had hij of zij nog honderd plannen, die helaas niet meer uitgevoerd konden worden.  Mogelijk had jouw broer of zus ook een actieve rol in de maatschappij door betrokken te zijn in de woonwijk, actief in de politiek, of door vrijwilligerswerk te doen. Misschien raakt er ook wel iets kleins, zoals de kleur ogen of een vriendelijke lach. 

Als je wilt onderzoeken wat jouw gevoel betekent, stel jezelf dan de volgende vragen: 

1. Welke gebeurtenis van een bekend persoon grijpt me aan? 
2. Welke emotie voel ik? 
3. Aan wie doet hij of zij denken uit mijn leven?  
4. (Waar) raakt die gebeurtenis mijn verlies aan van mijn broer en / of zus?
5. Wat in mij vraagt nu aandacht? 
6. Hoe ga ik hierin goed voor mezelf zorgen? 
7. Met wie zou ik hierover iets kunnen delen? 

De oefening komt tot zijn recht wanneer je hier echt even de tijd voor neemt.  Ik ben benieuwd hoe deze oefening jou verder helpt in het verlies van jouw broer en /of zus.

Marlies

Dit is het tweede blog van Marlies Vos, lotgenoot en vrijwilliger bij de Verbonden Broers en Zussen. Ze schrijft teksten voor Nabij en voor de socials van VBZ. In haar jeugd heeft zij 2 zusjes verloren. In haar dagelijks leven werkt ze voor een maatschappelijke organisatie. Daarnaast is ze gediplomeerd therapeut en in haar praktijk werkt ze o.a. met mensen die een verlies hebben meegemaakt.

Dit zijn de Verbonden Broers en Zussen

Als lotgenotengroep brengen wij je in contact met andere broers en zussen, die net als jij een eigen verhaal hebben. En hoewel elk verhaal uniek is, merken wij dat lotgenoten juist veel met elkaar kunnen delen. Tijdens onze middagen is er ruimte om je eigen verhaal te delen of gewoon te luisteren naar andere broers en zussen. Onze ervaring is dat lotgenoten herkenning vinden in elkaar. Dit verbindt ons. Vandaar onze naam; Verbonden Broers en Zussen.

Wanneer je het fijn vindt om andere broers en zussen te ontmoeten en te spreken, dan ben je van harte welkom bij onze middagen. Ongeacht hoe oud je bent, hoe lang geleden het is, hoe oud jouw broer of zus is geworden of hoe je hem of haar bent verloren.

Heb je hier behoefte aan? Meld je dan aan voor een van onze activiteiten!
Je volgt ons via deze website, via Facebook of Instagram. Meer informatie over VBZ vind je hier.