Het verhaal van een lotgenoot –
Lieke verloor haar broertje van 17
Jorrit was zijn hele leven ernstig ziek, maar voor zijn zus Lieke was hij altijd gewoon Jorrit. Een grappige, slimme en zorgzame jongen die ontzettend van grapjes maken hield en van gamen. Hij overleed in 2020 op 17-jarige leeftijd.
Lotgenoot Lieke omschrijft zichzelf als een vrolijke, drukke en gezellige meid. De 23-jarige woont samen met haar vriend Thom en kat Siep en is halverwege vorig jaar afgestudeerd. Haar broertje leed aan het Pseudo Obstructie Syndroom. Dat zorgde ervoor dat zijn maag-darmstelsel niet werd aangestuurd door zijn hersenen, waardoor hij niet zelf kon eten en drinken. Naast het syndroom had hij ook klassiek autisme. Door zijn ziekte en complicaties werd de jongen steeds zwakker.. In augustus 2020 werd alle pijn te veel en sloeg geen enkele medicatie meer aan bij Jorrit.
‘’Helaas is hij op zondagmiddag overleden. Ik vond het heel heftig om hierbij te zijn, maar vind het achteraf ook wel mooi.’’
Lieke weet het nog als de dag van gisteren dat Jorrit zijn arts vertelde dat er niks meer was dat de tiener kon helpen. ‘’Vanaf dit moment is alles in een stroomversnelling gegaan. De dagen vanaf dit moment tot aan zijn overlijden zijn veel te snel gegaan en zijn voor mij een blur’’, vertelt Lieke. Op vrijdagmiddag kwam haar broertje thuis om daar veel te slapen zodat hij energie kon sparen voor de momenten dat hij wakker was. ‘’Helaas is hij op zondagmiddag overleden. Ik vond het heel heftig om hierbij te zijn, maar vind het achteraf ook wel mooi.’’
Een afscheid op ‘zijn manier’
Na zijn overlijden volgt volgens Lieke een prachtig afscheid. ‘’Echt op zijn Jorrits’. Alle mensen die van Jorrit hielden en van wie Jorrit hield waren erbij aanwezig, en dat zijn heel veel mensen. We hebben het afscheid echt op zijn manier gedaan. Hadden al zijn spulletjes meegenomen en veel muziek gedraaid waar Jorrit ook van hield.’’
Volgens Lieke zijn nu vooral de momenten lastig waarop heel duidelijk is dat haar broertje erbij had moeten zijn. Bijvoorbeeld toen ze afstudeerde, haar eerste baan kreeg en toen ze verhuisde naar haar appartement. Ze probeert op deze momenten extra veel aan hem te denken en praat ook veel over Jorrit met haar ouders en vriend. ‘’We halen mooie herinneringen op, kijken naar foto’s en video’s en benoemen hem veel in onze dagelijkse activiteiten.’’ Maar hoewel de blondine met haar ouders veel over hem praat, vindt ze het ook lastig om hun verdriet te zien. ‘’Ik vind dit heel erg lastig, omdat ik niet altijd even goed weet hoe ik hier mee om moet gaan en wat ik nou het beste kan doen.’’
‘’Ik denk dat ik nooit meer echt gelukkig kan gaan worden, omdat ik altijd mijn broertje zal blijven missen.’’
Ook bij haarzelf is het verdriet erg tastbaar. Op sommige momenten kan ze blij zijn, maar op andere momenten kan ze alleen maar huilen en mist ze Jorrit nog meer dan normaal. ‘’Ik denk dat ik nooit meer echt gelukkig kan gaan worden, omdat ik altijd mijn broertje zal blijven missen.’’ Een lieve jongen die ondanks zijn ziekte niet stopte met dromen en van de kleinste dingen kon genieten. Bijvoorbeeld toen hij achterop de scooter zat bij Lieke en vol vreugde riep: ‘Dit is het coolste dat ik ooit heb gedaan!’ Het is volgens haar iets waar we allemaal nog iets van kunnen leren.
Oproep: Voor deze rubriek ‘Lotgenoten’ zijn wij op zoek naar andere broers en zussen die een broer of zus zijn verloren. Wil jij ook jouw verhaal vertellen? Mail dan kort wie je bent en wie je moet missen, naar: verbondenbroersenzussen@oudersoverledenkind.nl.
