Boekrecensie: De kleine drakendoder

Suzanne Bos

De kleine drakendoder

Uitgeverij Palmslag, 2023

De held naar wie de titel van dit boek verwijst is Joris, de zoon van Suzanne Bos en haar vriend Richard, genoemd naar Sint-Joris die de draak versloeg. Suzanne begint haar verhaal met de laatste wandeling met haar zoon op 11 juni 2018. Joris is levendig en vrolijk en kijkt haar vanuit zijn rolstoel stralend aan. ’s Avonds ligt hij in bed nog laat lawaai te maken en te schaterlachen. De volgende morgen als Suzanne hem uit bed wil halen, blijkt hij in zijn slaap te zijn overleden.

In de volgende hoofdstukken blikt Suzanne vanaf zijn geboorte terug op het gezinsleven met Joris, dat negen jaar en tien maanden heeft geduurd en op haar eigen band met hem. Ze wisselt dat steeds af met hoofdstukken waarin ze de week vanaf zijn plotselinge overlijden tot de uitvaart beschrijft. Die bijzondere constructie is prachtig, sleurt je direct het verhaal in en maakt dat je blijft lezen.

Joris wordt twee jaar na zijn zus Mirthe geboren. Hij is mager en klein bij zijn geboorte en moet een tijdje in het ziekenhuis aansterken. Suzanne en Richard merken meteen op dat Joris heel anders dan hun oudste. Suzanne drukt haar twijfels over dat ‘anders’ zijn eerst weg, maar gaandeweg wordt steeds duidelijker dat Joris achterblijft in zijn ontwikkeling en moeizaam eet en groeit. Door allerlei specialisten wordt gezocht naar wat er precies aan de hand is met Joris, maar het blijft bij een ‘onbegrepen ontwikkelingsachterstand’. Joris heeft nooit kunnen eten, praten en lopen, maar bovenal was hij Joris. De drakendoder die nooit bang was en vrolijk lachend in zijn rolstoel er op uit wilde. Suzanne beschrijft haar zoon liefdevol en beeldend, in al zijn facetten. Ik zie hem zo voor me, breed lachend, vol enthousiasme spelend met zijn handjes en met een sterke eigen wil. Een vrolijke, dappere kleine jongen, die het leven omarmde en zoveel bracht aan iedereen die hem kende. Als een ware Sint-Joris ging hij de strijd aan met de obstakels die op zijn pad kwamen, maar de laatste draak heeft hij niet kunnen verslaan. Zijn moeder schreef een prachtig en ontroerend monument voor hem.

Als moeder van een kind met meervoudige beperkingen vond ik veel herkenning in dit boek en moest ik af en toe een traan wegslikken omdat het zo binnenkwam. De mooie en prettig leesbare schrijfstijl draagt daar zeker aan bij.  Vaak poëtisch als het over Joris gaat, de kleine prins en drakendoder, en bijna filosofisch over de ontwikkeling die Suzanne als moeder van een bijzonder kind heeft doorgemaakt en wat ze van Joris over het leven heeft geleerd.

Ze spaart zichzelf niet en schrijft eerlijk over het verdriet om de dromen en verwachtingen die zij voor Joris had en die nooit zullen uitkomen. Na verloop van tijd kan zij haar eigen verwachtingen loslaten en ziet ze Joris zoals hij is, een kind met een eigen wil en mogelijkheden in plaats van beperkingen. ‘Joris was een kei in het vangen van klein geluk’.

De kleine drakendoder is meer dan een persoonlijk verhaal waar de liefde en de onverbrekelijke band tussen een moeder en zoon van af spat. Ouders met een zorgintensief kind, maar ook ouders die met een plotseling en onverwacht overlijden van hun kind zijn geconfronteerd zullen veel herkennen. Maar ik hoop van harte dat dit prachtige, aangrijpende boek ook daarbuiten zijn weg vindt, zodat Suzannes missie om kwetsbare kinderen als Joris in het licht te zetten, mag slagen.

Marja Bouwman

OOK publiceert elk kwartaal boekrecensies in haar tijdschrift Nabij. Dit tijdschrift wordt gemaakt door vrijwilligers, allen lotgenoten. Na publicatie in de Nabij verschijnt de recensie online. Wil jij een boek aan de redactie sturen, zodat het op de OOK-site komt? Stuur de redactie een recensie-exemplaar. Mail: redactie@oudersoverledenkind.nl.