Het boek Job

Uitgeverij Prometheus, 2013

Op 17 oktober 2011 raakt Job Lips, een 18-jarige student, vermist in Spanje. Met vrienden is hij gaan zwemmen in de verraderlijke zee bij San Sebastian en wordt door de golfstroom meegesleurd. Een dagenlange zoektocht met inzet van helikopters en duikers blijft zonder resultaat. Het lichaam van Job wordt nooit gevonden.

Zijn vader Roek Lips beschrijft in dagboekvorm zijn ervaringen en emoties vanaf het moment dat hij door zijn dochter wordt gebeld dat Job in zee is verdwenen. Met de moeder van Job reist hij onmiddellijk af naar San Sebastian. Ze komen in een achtbaan van emoties. De totale paniek, de zenuwslopende spanning van de zoektocht, de machteloosheid tijdens het wachten en uiteindelijk het moment dat duidelijk wordt dat de hoop dat het lichaam van Job nog wordt gevonden, zinloos is geworden.

Roek Lips omschrijft deze eerste zes weken na de verdwijning als een verblijf in ‘Niemandsland’. Daarna besluit de familie een afscheidsceremonie voor Job te organiseren, waar de andere kinderen en de vrienden van Job een belangrijk aandeel in hebben. Dit geeft Roek Lips een zeer dubbel gevoel. Het is troostrijk dat zoveel mensen Job missen en meeleven, maar tegelijkertijd heeft Roek het verschrikkelijke gevoel dat hij, door ten overstaan van al die mensen te benoemen dat Job niet meer terugkomt, hiermee zijn zoon (in zijn eigen woorden) ‘heeft doodverklaard’.

Roek Lips wil de herinneringen aan zijn zoon vasthouden en daarom heeft hij alle sms-berichten van Job die hij nog heeft, overgeschreven en vertelt hij over de bijbehorende herinnering die deze bij hem oproepen. Ook praat hij veel met de vrienden en medestudenten van Job, die sinds twee maanden op kamers woonde in Utrecht en net met een studie was begonnen. Job was heel levenslustig en actief en zat vol toekomstplannen.

Zijn vader beschrijft zeer persoonlijk de rouw en zijn zoektocht om overeind te blijven en zoals hij het noemt “woorden te geven aan iets waar geen woorden voor zijn”. Het verlies van Job brengt ook bijzondere en onverwachte ontmoetingen op zijn pad met mensen die hem hulp en steun geven, zoals een tot dan onbekende pastoor en generaal Peter van Uhm, wiens zoon sneuvelde in Afghanistan.

Ondanks het diepe verdriet en de leegte, is Roek Lips er van overtuigd dat hij verder moet en een manier moet vinden om met het noodlot om te gaan. Ook verkent hij de spirituele kant en ervaart hij dat hij daarvoor veel meer open staat dan vroeger. Hij bezoekt een medium en hij beschrijft enkele momenten waar op hij zijn zoon en diens energie heel dicht bij hem aanwezig voelt; die momenten geven hem troost.

Ontroerend zijn de gesprekken die Roek Lips naar aanleiding van de dood van Job met zijn 81-jarige vader voert, die op 18-jarige leeftijd in 1949 zijn vader verloor door een duikongeluk. Een ingrijpend verlies voor de nabestaanden, waar in de familie echter nooit meer over gesproken werd.

Een mooi geschreven, moedig en persoonlijk boek dat herkenning en troost biedt en ook overdenkingen voor lotgenoten op zoek naar een nieuw perspectief.