Ervaringsverhaal

Bart was volgens Herre (59) een relatieve einzelgänger. ‘’Homoseksueel en vatbaar voor verslavingen. Verder had hij een minderwaardigheidscomplex en faalangst.’’ Hij had moeite om een partner te vinden en als hij iemand had gevonden, had hij moeite om de relatie in stand te houden. Daarnaast kon Bart moeilijk een baan vinden. Na een lange tijd van werkloosheid kon hij bij een gemeente aan de slag. Maar ondanks dat hij het daar volgens Herre goed deed, was er geen zicht op een vaste aanstelling. ‘’Op enig moment werd hij na jaren aan de kant gezet bij een reorganisatie van de afdeling. Collega’s die hetzelfde werk deden, maar niet beter, mochten door. Bart moest eruit.’’

Lange tijd kon Herre niet begrijpen dat iemand daartoe in staat kon zijn.

Hij had het niet makkelijk en naast een alcoholverslaving, leed hij door veel roken ook aan de longziekte COPD. Bart zijn lichamelijke en mentale gezondheid nam volgens Herre en af en toen ook nog hun moeder overleed had dat een behoorlijke impact op hem, omdat hij voor een groot deel emotioneel afhankelijk van haar was.

Onmacht als broer ervaren

Ondanks de problemen wist niemand dat Bart eraan dacht om een einde aan zijn leven te maken. ‘’Ik was er behoorlijk van ondersteboven. Ik wist wel dat het niet goed ging met Bart, maar dat hij bereid was zelfmoord te plegen kwam bij mij niet op. Uit briefjes die gevonden zijn in zijn huis blijkt dat hij meerdere pogingen heeft gedaan. Niet om aandacht te vragen, want niemand wist ervan. Hij wilde echt dood.’’ Het was voor Herre de eerste keer dat iemand in zijn directe omgeving een einde aan zijn/haar leven maakte. Lange tijd kon hij niet begrijpen dat iemand daartoe in staat kon zijn. Er leefden heel veel vragen en ook veel verdriet. Daarnaast was het ook het tweede verlies in korte tijd omdat een jaar eerder hun moeder overleed. ‘’Dat zorgde ervoor dat ik op enig moment brak en op doktersadvies een paar weken rustig aan moest doen.’’ Het lastigste vond Herre de onmacht die hij als broer heeft ervaren. ‘’Er waren problemen, die zag ik wel. Ik heb meerdere keren aangeboden om hem daarbij te helpen, in de zin dat hij professionele hulp zou krijgen. Alle keren stond hij daar niet voor open. Dat het dan zo eindigt vond en vind ik heel erg.’’

Het is nu bijna vijf jaar later en Herre kan zeggen dat het goed met hem gaat. Het verlies is volgens hem verwerkt. ‘’Na het vinden van aanwijzingen en vervolgens na te denken over zijn beslissing, begrijp ik zijn daad. Al zou ik heel graag hebben gehad dat hij een andere keuze had gemaakt.’’

Tegelijk jarig

Herre is niet veel meer met de dood van zijn broer bezig, maar het komt geregeld voorbij zegt hij. ‘’En zeker op zijn en mijn verjaardag. We zijn beide op vijf maart geboren. Hij alleen vijf jaar eerder.’’ Wat Herre vooral mooi vond aan Bart was zijn liefde voor muziek. Daar was hij altijd mee bezig en dat droeg hij ook uit. ‘’Bart kocht heel veel platen. Hij had een enorme collectie en een hele goede geluidsinstallatie. We kwamen heel vaak bij hem muziek luisteren.’’ Het nummer Music van John Miles was zijn favoriet en werd ook op zijn uitvaart gespeeld. Herre vindt het een prachtig nummer, maar heeft het inmiddels zo vaak gehoord dat de glans er een beetje af is. ‘’Zeker ook omdat het me doet herinneren aan zijn dood.’’

Herre zou lotgenoten willen meegeven om over hun verlies te praten ‘’en maak jezelf en anderen geen verwijten. Dat ligt namelijk snel op de loer.’’

Wil je praten over suïcide, neem dan contact op met de speciale hulp- en preventielijn. Bel telefoonnummer 0900-0113 of ga naar de website www.113.nl.