Elsbeth Kuysters vertelt over het verlies van haar dochter, een verslag

Schuldgevoel, boosheid, onmacht en diep verdriet werden door haar benoemd met aangrijpende voorbeelden. In de loop van haar lezing kwam een beeld naar voren van bezorgde ouders en een kind dat die ouders geen onnodige pijn wil bezorgen. Toch gebeurt dat uiteindelijk wel. Haar kind wil wellicht niet persé dood, maar wel wordt duidelijk dat ze niet meer hier wil zijn.

Ja, de hulpverlening heeft fouten gemaakt. En haar ouders hebben een levenswens, terwijl Sara daar juist uit weg wil. Maar de grootste oorzaak van haar uiteindelijke keuze is volgens Elsbeth toch, dat Sara haar gevoelens te laat is gaan delen. Al vanaf haar tiende levensjaar zat ze met twijfels en vragen, maar durfde deze niet te uiten. Want ze wilde niet anders zijn dan de rest. En gaan kinderen dan uiteindelijk praten, dan is het vaak te laat. De trauma’s die ze hebben opgelopen, hebben zich al diep in hun leven verweven. De weg omhoog blijkt dan vaak onneembaar.

Elsbeth pleit er dan ook voor, dat ouders en leerkrachten de verschijnselen vroeg leren onderkennen, zodat de gevoelens bijtijds naar buiten kunnen komen. Daarom gaf zij in eigen beheer het eenmalige Magazine Saarisnietgek uit, over emoties en gevoelens van 10 tot 12 jarigen uit.

Na de pauze volgde het interactieve deel
Hier kwamen mooie en indringende vragen naar voren, zoals ‘Ik kan mijn boosheid vaak niet beheersen, hoe doe jij dat’, ‘Mijn ouders kregen heel veel kaartjes, ik was jaloers op de aandacht die zij kregen (dochter)’, ‘Mijn partner rouwt heel anders dan ik, dat geeft soms wrijving’, ‘Vind je dat de hulpverlening heeft gefaald’, ‘Ik voel me schuldig, wat heb ik fout gedaan’. Een andere moeder van wie een kind was overleden door ziekte zei ‘maar jouw kind wilde dit toch zelf’.

Na het uitblazen van de kaarsen werd het tijd voor een gesprek met lotgenoten onder elkaar. Hier bleek meer dan genoeg stof voor. Elsbeth mengde zich onder de aanwezigen en aan menige tafel mochten wij mooie gesprekken beluisteren. Getroost, moe en voldoen gingen de mensen daarna huiswaarts. Het was een rijke middag voor ons allemaal.

De boeken van Elsbeth
Elsbeth had een boekentafel met bovengenoemd tijdschrift en haar 2 boeken, hier was veel animo voor. Het betreft Moederhart vol rouw en liefde met een Voorwoord van Manu Keirse. Hierin beschrijft Elsbeth hoe ze omgaat met het verlies van haar dochter Sara en toch ook gelukkig kan zijn. Met een vleugje humor beschrijft ze wat haar helpt in rouw. En ze beschrijft een jongere die worstelt met het leven en symbool staat voor vele andere jongeren.

Ook haar nieuwe boek Glans van Snot lag op de tafel. Hierin geeft Elsbeth rouw een gezicht door de seizoenen en de jaren heen. Ze beschrijft het rauwe verdriet van verlies en daarnaast ook dat je je leven glans geeft door voluit te leven. Elk seizoen heeft gebeurtenissen die rechtstreeks binnenkomen in een rouwend hart. Het boek lees je met een lach en een traan, want humor is altijd een onderdeel Elsbeth’ schrijfstijl. Het bevat ingekleurde mandala’s van dochter Sara en eindigt met onderwerpen als rouw en burn-out, de heling van schrijven, rouwen met hoofd-hart-handen en hoe je goed kunt achterblijven.

Beide boeken zijn te bestellen via haar site.

(Carla Greeven)