Gastles op de Politie Academie

Vrijwilliger Carla gaf onlangs een gastles op de Politie Academie. Ze vertelt over haar ervaringen en hoopt dat jij misschien ook als vrijwilliger bij de werkgroep Voorlichting aan wilt sluiten.

Samen met Natasja heb ik onlangs weer een gastles mogen geven. Ik keek ernaar uit om de studenten mee te nemen in onze ervaringen. Met Natasja gaf ik drie jaar geleden al een gastles. We hadden een klik met elkaar en de samenwerking verliep soepel.

’s Ochtends was ik vroeg wakker, klaar om me voor te bereiden. Ik zei in de spiegel: “Kom Bennie, we gaan er weer tegenaan vandaag”. Want ik doe dit vrijwilligerswerk met en voor Bennie, ik doe het voor ons samen.

Ik pakte de OOK kaars en flyers, Bennie’s foto en mijn waterfles in en vertrok. Om 12 uur meldde ik me bij de receptie, waar Niels me vriendelijk ontving. Twee minuten later arriveerde Natasja. Docente Jolanda werd gebeld, ze was er snel om ons te verwelkomen. De middag kon beginnen.

De lesruimte was ons bekend van een eerder bezoek. We maakten kennis met 2 andere docenten, die graag mee wilden observeren. Dat vonden we natuurlijk prima. Natasja bereidde de PowerPointpresentatie voor en daarna kwam bij elke stoel een flyer, feedback kaartje en OOK-pen. Een tafeltje werd gevuld met de OOK-kaars en foto’s van Youri en Bennie, onze prachtige zonen.

Al snel druppelden de eerste studenten binnen en de zaal liep vol met 24 studenten. Jolanda stelde ons voor, waarop Natasja de inleiding gaf. De dia’s met ons logo, ons doel (Maak rouw bespreekbaar) en het programma van deze middag (kennismaking met onze kinderen, bewustwording van ieders rol, NIVEA en interactie met de groep) kwamen voorbij. Gevolgd door de uitspraak van Manu Keirse: Geen kind is zo aanwezig als het kind dat wordt gemist. Deze tekst raakt me telkens weer.

De eerste onwennigheid in de groep zakte weg. Er was nu merkbaar aandacht en focus, heel fijn is dat. Een dia van Bennie kwam in beeld en we wisselden van rol. Bennie is uit het leven gestapt toen hij 19 was. Ik ging vertellen over mijn twee slechtnieuwsgesprekken, een nare en een fijne. Juist dat contrast komt altijd binnen bij de groep. Het maakt duidelijk wat onze toekomstige lotgenoten (want daar krijgt elke politieagent vroeg of laat mee te maken) juist níet en juist wél nodig hebben. Want wij ouders staan op een breuklijn in ons leven, die van vóór en na het overlijden van ons dierbare kind. Op dat moment zijn we zo kwetsbaar en liggen we zo open, dat elke ervaring regelrecht binnenkomt. De begeleiding die we dan krijgen, blijft ons de rest van ons leven bij. Ik zag een aantal studenten nu en dan slikken of naar de tafel kijken, de boodschap kwam binnen. Na mijn verhaal kwamen er diverse vragen vanuit de groep en kwam de interactie op gang.

Tijdens een korte pauze om alles even te laten bezinken, kwam iedereen weer tot rust. Nu was het de beurt aan Natasja. Zij verloor haar dappere zoon Youri op 11-jarige leeftijd aan botkanker. Na de aangrijpende beschrijving van het verloop van zijn ziekte, vertelde ze als collega over haar terugkeer naar de werkvloer binnen de organisatie.

Haar collega’s hadden geen idee hoe ze haar moesten benaderen (er waren gelukkig ook uitzonderingen). Daarnaast werd door reorganisatie haar afdeling opgeheven en ze verloor hierdoor haar buddy. Terug op het werk zijn we niet meer wie we waren. Onze energie is veranderd en we doen niet meer overal ‘gezellig’ aan mee. Natasja vertelde helder hoe belangrijk collega’s en haar werk voor haar zijn. Het is haar houvast en een contrast met het grote verdriet in haar gezin. Ook hier was de geraaktheid binnen de groep voelbaar. De vragen vanuit de groep hadden één thema; hoe kan ik dit later het beste aanpakken? Kijk, daar doen we het nou voor.

Samen met de studenten stelden ook de docenten vervolgens een aantal vragen aan ons. Dit bracht het gesprek binnen de groep goed op gang. Sommigen spraken uit waar ze tegenop zagen (wat doe ik als de ouders niets terugzeggen, wanneer kan ik beter blijven of juist weggaan enz.). Ze betrokken ons verhaal duidelijk op hun toekomstige werk, het werd een realiteit.

Na het invullen van de feedbackkaartjes (heel waardevol voor ons) met soms persoonlijke boodschappen (‘ik herken veel uit de rouw om mijn vader’, ‘ik ga mijn nicht vragen wat zij nodig heeft’) en met complimenten (‘met alle emoties een helder en leerzaam verhaal’, ‘zo knap hoe kwetsbaar jullie kunnen zijn, echte Powervrouwen!’) was het tijd voor ons afscheid. We ontvingen ieder een mooie bos bloemen, veel krachtige handdrukken en spontane knuffels. Ook waren er (zoals altijd) een paar persoonlijke 1-op-1-vragen voor ons tweeën. Dat zijn mooie momenten, waarop de studenten iets van zichzelf met ons delen.

Uit deze les gaan ongetwijfeld nog een aantal nieuwe lessen voortkomen, want de drie docenten waren laaiend enthousiast.

In de koffieruimte lazen we samen de feedback-kaartjes, hartverwarmend. We leverden onze badges in bij Niels en namen afscheid op het parkeerterrein. Moe maar voldaan keerden we huiswaarts. Deze dag gaf ons veel voeding voor de volgende ontwikkeldag waarin we de opzet van de gastlessen steeds bijslijpen en verfijnen. Mede dankzij de inzet van Conny, Jacqueline en Margo leren wij als vrijwilligers steeds bij. Samen ontwikkelen we voortdurend nieuwe ideeën en inzichten om onze gastlessen boeiend en leerzaam te houden. We zijn immers een visitekaartje van onze vereniging OOK. Een vereniging waar je liever niet bij hoort, maar wel graag lid van wordt als jou en je gezin het ergst denkbare overkomt.

Hartelijke groet van Carla

Heb je interesse om je als vrijwilliger aan te sluiten bij de werkgroep Voorlichting?
Wij geven gastlessen op diverse gebieden zoals (naast de Politie Academie), Kappers Academie, particulier bedrijven, middelbare Scholen, Reddingsbrigade etc.). In de toekomst zouden we dit graag willen gaan uitbreiden naar de zorg zoals Opleiding Verpleegkundige, Arbo-unit. Wellicht wil  jij je ervaring op een gebied van rouw met een van deze organisaties delen. Stuur een mail met korte introductie van jezelf en je ervaring naar voorlichting@oudersoverledenkind.nl en we nemen contact met je op.