VBZ: Wolkenhoofd

Sinds het overlijden van mijn zusje doet mijn hoofd het niet meer goed.
Ik vergeet veel. Heb een slechte concentratie. Ben vaak met mijn gedachten ergens niet bij. Ik kan soms maar moeilijk gesprekken volgen. Ben verward, sneller moe en voel me vaak niet competent genoeg om de dag door te komen.

Ik noem het een wolkenhoofd.
Alsof er wolken in mijn hoofd zitten die mijn zicht vertroebelen.
Net als mist, maar dan van die witte, zachte, fluffige wolken.
Van die wolken die op een pak watten lijken. Het verschil met watten is dat je erin blijft liggen, in die wolken niet, daar val je doorheen.
Dat is het verraderlijke van die wolken. Je valt erdoorheen. Zo weer de realiteit in, maar dan niet echt, want die wolken verdwijnen nooit helemaal.
Soms wil ik in die wolken blijven, vergeten wat de realiteit is. De wereld is niet meer wat die was.
En ja, die wolken blijven, ook als ik kies om niet in de wolken te willen zijn.
Ze komen namelijk zomaar. Ook als ik er niet om vraag. Ze verdwijnen ook niet als ik erom vraag.
Ze zijn ongelooflijk hardnekkig.

In mijn gesprekken met lotgenoten heb ik gemerkt dat ik niet de enige met het wolkenhoofd-syndroom. Het hoort bij het rouwproces, zeggen de geleerden. Je hersenen hebben tijd nodig om zich weer te herstellen. Je hersenen werken hard om het verlies te verwerken. Soms gaan je herenen op ‘stand-by’ om je te beschermen tegen de intense emoties die gepaard gaan met het verlies. Het verdriet kan de ‘bedrading’ in je hersenen veranderen wat dus die problemen geeft.

Het lijkt allemaal zo krom. Wij hebben al moeten lijden door onze geliefde te verliezen en dan moeten we nog meer lijden omdat onze hersenen het maar lastig vinden.
Het lijkt zo oneerlijk. Degenen die we verloren zijn hebben geen verdriet en geen problemen. En wij als achterblijvers, voor wie het leven nog uitgestrekt ligt, wij die nog kansen hebben, een leven te leven, wij blijven achter met de belemmering om door te gaan. Het gevecht om van elke dag iets te maken. Om te functioneren als ons hoofd niet is wat het moet zijn.

En toch is verlies deel van dit leven. In de maatschappij van vandaag de dag wordt dit vaak weggemoffeld, net gedaan alsof het er niet is. Er is vaak geen ruimte voor ons wolkenhoofd. Men begrijpt het niet en weet niet hoe hiermee om te gaan. Dus wordt vaak gedaan of het niet bestaat en dat alles in het leven leuk, fantastisch en maakbaar is.
Maar verlies, en daarmee het wolkenhoofd, is zo’n essentieel onderdeel van het leven.
De wereld zou een andere plek zijn als hier meer ruimte voor was. Als je gewoon kon zeggen; ‘Vandaag heb ik een wolkenhoofd, ik neem een dag vrij’.
Helaas werkt het zo niet. Het is een extra last waar we mee moeten leren leven, waar we mee moeten leren omgaan.

Ik hoop op een dag te mogen zeggen dat dit wat gebeurd is, de pijn, de moeilijke tijden, het niet functioneren op dagen dat het wel moest en alles waar ik sindsdien mee worstel, het waard is geweest wat ik eruit mocht leren. Hoe ik het leven van een andere kant leerde bekijken. Dat niet alles maakbaar is. Dat het verlies van mijn zusje niet voor niets is geweest.

Dat ik kan zeggen; ‘Dat wolkenhoofd is een plek geworden van bezinning, rust en sereniteit. De plek waar ik nog samen was met haar, de plek waar nieuwe ideeën, kracht en levenswil zijn gevonden.’

En bovenal, waar ik anderen mee kan inspireren, een hart onder de riem kan steken en ruimte kan geven om gewoon te mogen zijn.

Door Tirza van Breda

(Bron foto)

Tirza van Breda is vrijwilligster en lotgenoot van VBZ. 

Dit zijn de Verbonden Broers en Zussen

Als lotgenotengroep brengen wij je in contact met andere broers en zussen, die net als jij een eigen verhaal hebben. En hoewel elk verhaal uniek is, merken wij dat lotgenoten juist veel met elkaar kunnen delen. Tijdens onze middagen is er ruimte om je eigen verhaal te delen of gewoon te luisteren naar andere broers en zussen. Onze ervaring is dat lotgenoten herkenning vinden in elkaar. Dit verbindt ons. Vandaar onze naam; Verbonden Broers en Zussen.

Wanneer je het fijn vindt om andere broers en zussen te ontmoeten en te spreken, dan ben je van harte welkom bij onze middagen. Ongeacht hoe oud je bent, hoe lang geleden het is, hoe oud jouw broer of zus is geworden of hoe je hem of haar bent verloren.

Heb je hier behoefte aan? Meld je dan aan voor een van onze activiteiten!
Je volgt ons via deze website, via Facebook of Instagram. Meer informatie over VBZ vind je hier.