Boekrecensie: Laat dat wonder maar komen

Uitgever Lavendel, 2017

In de woorden van moeder Irma van Leeuwen: ‘Dit boek is een poging om grip te krijgen op het ongrijpbare, om uit te leggen wat niet uit te leggen valt. Maar vooral is het bedoeld als eerbetoon aan Anna, onze lieve dochter en grote zus.’

Irma en haar echtgenoot Paul hebben een druk gezin met twee banen en drie opgroeiende kinderen en het gebruikelijke geregel om alles in goede banen te leiden. Zo begint het boek, met het leven van een ‘gewoon’ gelukkig gezin. Anna is de oudste, negen jaar oud. Ze wordt steeds zelfstandiger en is een enthousiast, intelligent en gevoelig meisje dat graag overal aan meedoet. Haar ouders merken op dat ze plotseling motorisch achteruit lijkt te gaan en dat ze regelmatig moe en misselijk is. Na een bezoek aan de kinderarts krijgen ze op 4 december 2014 de diagnose te horen: Anna heeft een hersentumor. Ze moet direct geopereerd worden en al snel wordt duidelijk dat de prognose heel slecht is. Anna blijft optimistisch: ‘Als er een kans is dat ik beter word, dan ga ik ervoor. Een hele kleine kans is ook een kans, dus ik ga ervoor en ik word beter…’

Chronologisch in dagboekvorm beschrijft Irma het ziekteproces van Anna in de maanden die volgen en de invloed daarvan op het hele gezin. Een tijd waarin de ouders proberen Anna zo goed mogelijk te ondersteunen in het medische traject van bestraling en chemotherapie, maar er ook moeten zijn voor hun andere twee kinderen. Ze willen ook zoveel mogelijk gewone en leuke dingen voor en met de kinderen blijven doen. Het gezin koestert de goede en mooie momenten die er nog steeds zijn. Hoewel Irma en Paul het soms moeilijk vinden om hulp te vragen, is praktische steun van familieleden en vrienden onontbeerlijk.

Hartverscheurend om te lezen is hoe Anna met uitvalsverschijnselen te maken krijgt, maar vooral met de gevolgen van de psychische druk, waardoor ze eindeloos blijft piekeren, overgevoelig voor prikkels wordt en geen moment meer alleen durft te zijn. Irma en Paul zorgen ervoor dat een van hen steeds bij haar is en om beurten slapen ze bij haar, wat meestal een slapeloze nacht betekent. Daarnaast blijven ze gedreven op zoek naar de meest passende hulp voor Anna. De voortdurende zorgen om Anna en de energie die het hen kost, zijn invoelbaar beschreven. Een grote worsteling voor de ouders is de vraag of en hoe ze Anna uiteindelijk moeten vertellen dat ze niet meer beter zal worden. En haar jongere broertje en zusje. Als Irma het tenslotte vertelt, blijkt Anna het al gevoeld te hebben en is ze vooral verdrietig om haar ouders. Een half jaar na de diagnose overlijdt Anna thuis op 12 juni 2015.

Het boek is vlot geschreven en een prachtig en aangrijpend eerbetoon aan een dapper en wijs meisje. Bijzonder is dat niet alleen het perspectief van de ouders wordt belicht, maar ook hoe de andere twee jonge kinderen deze intensieve tijd beleven en er ieder op hun eigen manier op reageren.

Mooi ook zijn de korte tussenhoofdstukjes over de periode daarna, 2016 – 2017, waarin Irma schrijft hoe zij verder probeert te leven met het verdriet en het gemis van haar dochter.

De opbrengst van dit boek gaat naar KiKa (Stichting Kinderen Kankervrij).

Marja Bouwman

OOK publiceert elk kwartaal boekrecensies in haar tijdschrift Nabij. Dit tijdschrift wordt gemaakt door vrijwilligers, allen lotgenoten. Na publicatie in de Nabij verschijnt de recensie online. Wil jij een boek aan de redactie sturen, zodat het op de OOK-site komt? Stuur de redactie een recensie-exemplaar. Mail: redactie@oudersoverledenkind.nl.