Terugblik wandeling De Bilt na suïcide

Een ‘succes’, dat was de wandeling voor lotgenoten na suïcide op 3 mei 2025 in De Bilt. Lotgenoten vanuit heel Nederland namen deel, zodat de groep 30 deelnemers groot was. Voor de organiserende lotgenoten een mooi ‘succes’, zoveel herkenning te zien bij anderen en hiermee troost te bieden. De volgende wandeling is gepland voor 20 september 2025.

Carla, organisator, vertelt:

Op zaterdag 3 mei hebben wij, Johan, Mieke en Carla, een wandeling in De Bilt georganiseerd met het thema suïcide. Ook de broers en zussen waren hierbij uitgenodigd. Alle drie zijn we mede-lotgenoten. De eerste aanmeldingen stroomden al vlot binnen en vooral de laatste week liep het aantal flink op. Hierbij waren mensen uit Noord Brabant, Noord- en Zuid Holland en zelfs Friesland. Toen we op 20 zaten, mailde ik wat mede-vrijwilligers om steun. Gelukkig was Natasja uit Noord-Holland bereid om mee te lopen. En dat was maar goed, want om 13.30 uur stond er uiteindelijk een groep van 30 mensen op de verzamelplek.

Wat voelde het apart om niet de vraag te hoeven stellen “Waaraan is jouw kind overleden?” Dat deel kon ieder van ons vandaag overslaan.

We legden de  procedure uit: samen zo’n 5 kilometer lopen, wat je kwijt wilt vertellen aan je buurman of-vrouw en andersom. En als het genoeg is, schuif je een stukje door naar voren of achteren. Geen sociale verplichtingen deze middag. Sake leidde de route, zodat wij onze aandacht op  de groep konden richten. Al gauw ontstonden geanimeerde gesprekken, waarbij de nodige tranen vielen maar  waar ook regelmatig gelachen kon en mocht worden.

Van de aanmeldingen waren er acht nog geen lid van OOK. Zij hadden hierover gehoord via kennissen of een hulpverlener. Ook was het gelezen in het lokale nieuwsblad. Het verlies was vaak vers, minder dan een jaar. Ook was het soms al jaren geleden, maar wilde men er nu (bijvoorbeeld na een recent nieuw verlies) alsnog iets mee gaan doen. Al luisterend ontdekten wij de nodige overeenkomsten bij de diverse verhalen. Later maakten we die ouders daarop dan attent. Een aantal van hen zocht elkaar al snel op.

Bij het restaurant hadden we vooraf een tafel gereserveerd en vanwege het heerlijke weer zaten we buiten. De gesprekken werden al snel hervat en ook hier wisselde men regelmatig van stoel om zo met diverse lotgenoten van gedachten en gevoelens te kunnen wisselen.

Naast de ouders waren er diverse stiefouders en een aantal broers en zussen. Van de laatste kwam er zelfs nog een aanmelding om 12.00 uur dezelfde ochtend. Bij vertrek vertelde deze broer  mij dat hij echt blij dat hij was gekomen. Kijk, dat doet een mens goed.

Om kwart over vijf vertrokken de laatste deelnemers met een welgemeende knuffel. Moe, met een vol hoofd maar zeker voldaan zwaaiden wij ze uit. Velen hadden bij het afscheid  de vraag gesteld: “Wanneer is de volgende wandeling?”

Nou lieve mensen, die staat inmiddels gepland. Op zaterdag 20 september op dezelfde tijd en dezelfde plaats. Voor wie het betreft, wellicht tot dan!

Johan en Mieke, Natasja en Carla

Carla vertelde ook nog dat zij heeft meegewerkt aan het boek ‘Leven met zelfdoding‘, met 60 brieven van nabestaanden:

“Mieke had een aantal boeken van “Leven met zelfdoding” meegebracht. Hierin hebben wij vieren ieder een brief met onze ervaringen geschreven. De boeken werden na de wandeling rondgedeeld met de afspraak om deze na lezing door te geven aan een andere lotgenoot.

Ik voel me altijd weer geraakt door hoe snel wij als lotgenoten elkaar vinden en ons met elkaar verbinden. Op een of andere manier voelen we ons bij elkaar direct thuis. Daaruit ontstaan vonkjes van hoop en vervolgens durven we weer stapjes te zetten.”