Ervaringsverhaal: jonge liefde

Foto ter illustratie. Bron: unsplash.com

Mijn vriend is op 21 jarige leeftijd om het leven gekomen tijdens een auto-ongeluk. Ik weet het nog als de dag van gister hoe je leven op z’n kop staat. Een paar minuten voor het ongeluk appte hij nog dat hij naar huis ging en een paar minuten later is hij er niet meer. Dat hij twee uur lang niet reageert was niets voor hem.

Ik ging al met een rot gevoel slapen. Toen ik in de nacht gebeld werd door de vriend van mijn schoonmoeder en zijn stem hoorde, dacht ik al dit is foute boel. Ik hoorde mijn schoonmoeder op de achtergrond huilen en wist al genoeg.

Op het moment zelf geloof je het niet, totdat je hem ziet. Je toekomst stort op dat moment helemaal in elkaar, wat je samen met elkaar had gemaakt. De vriendengroep waar wij samen in zaten, kwam in de nacht allemaal bij elkaar. En daarna ook steeds elke dag in de periode van overlijden en de begrafenis. Ik was vooral bij de moeder van mijn vriend thuis, waar de vader van mijn vriend ook was. Daarna ging ik  naar mijn vrienden toe. Mijn vriend en ik waren een korte tijd samen, maar ondanks de korte tijd hebben de ouders van mijn vriend mij overal bij betrokken. Dat was ontzettend fijn.

Nadat hij begraven was, gaat het leven door en dat is een hele moeilijke periode. Bij alles wat je doet komt hij in je gedachten voor. Ik ben in therapie gegaan en dat is het beste wat ik kon doen. Erover praten helpt enorm. Met vrienden/familie, psycholoog, maar vooral zijn ouders. Je hoort verhalen die je nog niet kent, en kan mooie herinneringen samen opdoen, omdat je hem beiden heel goed kent.

Als ik een moment niet aan hem dacht, voelde ik me ontzettend schuldig en kon ik de hele avond weer huilen. Na loop van tijd is het minder geworden en komt hij vooral op momenten dat ik zelf niets aan het doen ben weer veel in mijn gedachten voor. De dagen van zijn verjaardag, sterfdatum en datum van begraven komen elke keer maar weer. De periode daarvoor komt hij steeds meer voor in mijn gedachten. Deze dagen mis ik hem nog iets meer dan wat ik elke dag nog steeds doe.

Ik ga door met mijn leven, hoe moeilijk het ook is. Wat mij zelf ontzettend helpt is erover blijven praten met familie en vrienden. Ik ben ontzettend blij met de band die ik met mijn schoonmoeder heb en ik ga regelmatig bij haar langs. Dit is met een lach, maar vaak ook met een traan als ik daar kom. Ik blijf ontzettend blij dat hij mijn vriend was en ik zal ook voor altijd van hem blijven houden en hem nooit vergeten.

Twee dagen voor het ongeluk ben ik samen met mijn vriend, schoonmoeder en haar vriend uit eten geweest. Achteraf gezien was dit voor het laatst en hebben wij daar een hele mooie herinnering nog aan met elkaar. Het laatste moment dat wij met z’n vieren waren.