Ervaringsverhaal: hoe gaan vrienden om met de dood van een kind? 'Liefde en energie'

“Julie, ‘Juul’, straalde energie, blijdschap en positiviteit uit. Ze was lief, sociaal, grappig, had een fijne vriendengroep, hield veel van hockey en leerde makkelijk, zat in 4 VWO. Wij hadden samen met haar zusje Philine (‘Fien’, 13) een heel gelukkig leven.” Dat schrijft Marieke de Swart-van den Berg naar de nabij na de oproep ‘hoe gaan vrienden om met de dood van jouw kind?’

Op 6 april 2024 werd Juul ziek, viel flauw en gaf over. In eerste instantie gingen er geen alarmbellen af in het regionale ziekenhuis waar we een nacht verbleven, maar de volgende ochtend werd ze met spoed naar het Sophia Kinderziekenhuis gebracht. Ze bleek een acute hartspierontsteking te hebben. Haar gezondheid stortte als een kaartenhuis in elkaar. Juuls hoofd was volstrekt gezond maar de rest van haar lijf zo ziek. Zes weken later, op 18 mei 2024, overleed Juul op 15-jarige leeftijd. Het hele proces was zo onwerkelijk. Alsof er een komeet op haar pad was gekomen en haar vol had getroffen. Vanuit het niets was alles kapot.

Juuls ziekteproces was zo extreem dat de eerste weken alleen onze nabije familie bij haar is geweest. Ondertussen leefde iedereen intens met ons mee. De kaarten, ballonnen en cadeaus stroomden binnen. Het was hartverwarmend. Toen Juul eenmaal wakker was, konden haar vriendinnen langskomen en dat vond ze heerlijk. Zoals ze dan straalde, alsof ze niet ziek was. Er was een videoboodschap voor Juul gemaakt. Van vrienden tot leraren tot voetbal- en hockeyteams; allemaal hadden ze meegedaan. Het was geweldig om te zien. Juul keek er een beetje verbaasd naar en zei dat het zo’n gek idee was dat iedereen zo met haar bezig was. Toen ik een update aan het maken was voor iedereen zei ze: “Zet erin dat ik heel positief ben en geen getreur wil”. Dat was Juul ten voeten uit.

Een afscheid vol liefde

Het afscheid zou groot worden en we wilden graag dat haar vrienden in intieme kring afscheid konden nemen bij ons thuis. Ze kwamen als groep, allemaal met een witte roos en een enorm houten raamwerk vol met fantastische foto’s van Juul met haar vrienden. Foto’s die wij nooit eerder hadden gezien. Vrienden legden brieven en herinneringen bij Juul in de kist, van lipgloss tot knuffels. Sommigen vonden het lastig om bij Juul te gaan kijken. Maar na een tijdje stond iedereen om haar heen, aaide haar wangen en haar haar. Er was zoveel liefde voelbaar. Het was heel mooi, steunend en bijzonder voor ons als ouders.

De energie en liefde die zij die dag hebben laten zien, pasten volledig bij hoe Juul in het leven stond.

Sommige vrienden kenden we niet echt, alleen van naam. Ze zagen elkaar vooral op school, bij hockey, uitgaan en via SnapChat. Eerlijk gezegd hadden wij geen idee hoe hecht deze vriendschappen waren. Wij vroegen de vrienden of ze wilden speechen tijdens Juuls afscheid. Dat hebben ze prachtig gedaan. De energie en liefde die zij die dag hebben laten zien, pasten volledig bij hoe Juul in het leven stond. Krachtig en met positiviteit.

Nu delen we nog steeds foto’s en filmpjes met elkaar. Ik app met vrienden van Juul. Hoe het gaat op hockey, hoe ze Juul missen, een mooi gedicht. Als ze langskomen staat de oprit vol met scooters en de tafel vol met eten en drinken. Iemand vroeg laatst of het niet enorm pijnlijk is, dat Juul er dan niet bij is. Het had natuurlijk nooit zo moeten zijn, het voelt vreselijk oneerlijk dat zij niet meer bij ons is. Maar de vrienden van Juul geven ons energie en het voelt alsof Juul erbij is, omdat er over haar wordt gepraat.

Marieke de Swart-van den Berg (48)

Joep Vermeulen, vriend van Julie, vertelt:

Julie en ik kenden elkaar nog maar 2 jaar. In die tijd zijn we super goed bevriend geworden. We hadden veel contact over de app, op school en ook buiten school zagen we elkaar vaak. Dit allemaal veranderde plotseling toen Julie uit het niets ernstig ziek werd. Dit kwam erg onverwachts en wij als vriendengroep schrokken hier enorm om. Het was onduidelijk wat er aan de hand was en wij waren heel ongerust. Omdat Julie niet wakker was, was het moeilijk om iets voor haar te doen. Toen ze eenmaal wakker was, kwam gelijk het idee om een videokaart op te sturen. Ondertussen stuurde iedereen brieven en later ook appjes.

Zaterdag 18 mei kreeg ik van Julies zusje een appje dat ze was overleden. Dit kwam erg onverwachts na alle positieve berichten die we te horen hadden gekregen. Die avond zijn we als vriendengroep gelijk bij elkaar gekomen. Dit was een hele emotionele avond. Ook de dagen erna kwamen we veel bij elkaar. Dat hielp enorm. Op het tijdstip dat Julie overleed zijn we met z’n allen naar de boulevard gegaan om de zonsondergang te bekijken en Julie te herdenken. Dit was heel emotioneel maar toch ook fijn. Aangezien de meesten van ons Julie niet meer hadden gezien nadat ze ziek was geworden en dus geen afscheid hadden kunnen nemen, voelde dit als een soort afscheid.

School had de dinsdag nadat Julie overleed een moment vrijgemaakt om Julie te herdenken. Niet iedereen vond dit even prettig, maar uiteindelijk ging iedereen wel omdat school dit voor ons had geregeld. Dezelfde dinsdag zouden wij in de avond naar Julies ouders en zusje gaan. Persoonlijk vond ik dit best spannend omdat ik hen nog nooit had ontmoet. Die middag hebben we hard gewerkt om iets moois te maken voor Julies gezin. Toen we daar eenmaal aankwamen en ik Julies ouders had ontmoet, voelde ik me gelijk op mijn gemak. Het houten raamwerk met alle foto’s waar we de hele middag mee bezig waren geweest, werd erg gewaardeerd. De kist van Julie stond midden in de kamer. Ik wilde eerst niet gaan kijken, maar later heb ik dat toch gedaan. Achteraf ben ik heel blij dat ik toch ben gaan kijken.

Maandag 27 mei was de begrafenis voor een besloten kring die voorafging aan een afscheid bij Zoet of Zout. Hier werden foto’s getoond en werd er gesproken door familieleden en vrienden. Wij als vriendengroep waren ook uitgenodigd bij de begrafenis. Ik was nog nooit bij een begrafenis geweest en vond dit ook heel heftig om mee te maken.

Sinds de begrafenis doen we er alles aan om Julie niet te vergeten. We gaan regelmatig op bezoek bij Julies ouders en zusje en we bezoeken de boulevard en begraafplaats. Met de voetbal droegen we bij de laatste wedstrijd van het seizoen een shirt bedrukt met een mooie tekst en een foto van Julie die we met trots lieten zien als er gescoord werd. Samen met een vriendin heb ik later nog de Harbour Run gedaan om geld op te halen voor het Sophia kinderziekenhuis (het ziekenhuis waar Julie 6 weken heeft gelegen). Wij hebben hierbij 7000 euro opgehaald dat het ziekenhuis goed kan gebruiken om andere zieke kinderen te helpen. Al deze dingen helpen ons om Julie niet te vergeten en vooral aan alle leuke momenten te denken.

Persoonlijk is mijn leven door alles erg veranderd. Ik vind familie en vrienden steeds belangrijker, omdat ik besef dat het zomaar de laatste dag kan zijn dat je ze ziet. Ik zit regelmatig niet zo lekker in mijn vel en kan mijn emoties moeilijk onder controle houden. Afspreken met vrienden helpt enorm om al het verdriet tegen te gaan, ook al mag dat er af en toe ook zeker uit.

Joep Vermeulen (17)

Evie Everaarts, vriendin van Julie, vertelt:

Juul, mijn beste vriendin. Ik kende Juul al heel erg lang. Toen ik hier net kwam wonen, werden wij al snel goede vriendinnen van elkaar. Op de basisschool kregen wij een hecht vriendinnengroepje van 6 meiden. We noemden ons “de gurlzz”.  Tot op de dag van vandaag zijn wij nog steeds beste vriendinnen met elkaar. Ook al mist Juul fysiek, in ons hart zal zij voor altijd met ons meegedragen worden.

Toen Juul plotseling ziek werd, veranderde alles. Ze zat niet meer naast mij in de lessen, ik miste haar op het hockeyveld, op feestjes en haar appjes. We konden altijd alles tegen elkaar zeggen en we gaven elkaar advies over van alles. Het is een heel vreemd gevoel wanneer zulke dingen, die je eigenlijk altijd als normaal beschouwde, ineens niet meer mogelijk zijn. De ouders van Juul stuurden regelmatig updates naar ons. Het ene bericht was positiever dan het andere, maar een ding bleef hetzelfde: Juul stond er positief in en was bereid te vechten. Dit is iets wat ik heel erg van haar bewonder en dit probeer ik van haar mee te nemen in het dagelijks leven. Want de dagen zijn moeilijk en het gemis is groot, maar we gaan door, want dat is ook wat Juul had gewild.

Wij hebben een hele mooie en hechte vriendengroep. Op de avond dat wij het bericht kregen dat Julie was overleden, zijn we allemaal naar elkaar gegaan en hebben we elkaar getroost. Ook de dagen die daarop volgden, zijn wij veel met elkaar geweest. We wilden dingen doen om Juul op een mooie manier te herdenken. Iedereen moest weten wat voor een geweldig persoon Juul was. Zo heeft het voetbalteam bij hun eerstvolgende wedstrijd, een t-shirt gemaakt met een foto van Juul erop. De meiden en het zusje van Juul, Fien, kwamen aanmoedigen. We hadden een mooi spandoek gemaakt met de tekst: “Juul voor altijd in ons hart”.

Voor de begrafenis mochten wij met de hele vriendengroep langskomen bij Juul. We hadden voordat we hier heen gingen met de groep een groot houten frame gemaakt met heel veel foto’s. Juul lag, mooi opgemaakt, in haar kist. We mochten allemaal wat bij haar neerleggen. Op de begrafenis hebben we met “de gurlzz” een speech gehouden. Dit was heel moeilijk maar we probeerden het te zien als iets moois. We mochten namelijk aan heel veel mensen vertellen wat een bijzonder meisje Juul was.

We proberen nog altijd dingen te doen om Juul te herdenken, zo gaan we elke 18e van de maand naar de boulevard met elkaar. Soms gaat Fien ook mee. Iedereen is een stuk closer geworden met Fien. Heel veel trekjes die Juul had zien we ook bij Fien en dat vinden wij leuk. Ook hebben we op school een muurschildering gemaakt ter ere van Juul en maken we regelmatig memorie filmpjes over Juul. Met het hockeyteam hebben we op ons wedstrijdtenue de tekst: “Juul voor altijd in ons hart” laten bedrukken. En met de ouders van Juul hebben we een gedeeld fotoalbum waar we regelmatig foto’s in delen met elkaar. Dit zijn allemaal dingen die ik heel erg fijn vind om te doen, zo heb ik het idee dat we Juul dicht bij ons houden.

Juul is nu bijna een halfjaar overleden en steeds meer mensen vergeten onze situatie. We kunnen niet meer zoveel doen zoals we in de eerste weken deden en dat vind ik lastig. Het leven gaat door terwijl je zelf stil staat. Er is een leegte die nooit meer gevuld zal worden en om daarmee te leren leven, is voor je gevoel onmogelijk. Dat wil ik ook eigenlijk helemaal niet want stiekem heb ik het gevoel dat Juul nog wel terugkomt.

Evie Everaarts (16)