Carola schreef een boek over haar zoon Romano

De eerste jaren na het overlijden van mijn zoon heb ik vooral voor mezelf geschreven. Het was zo’n chaos in mijn hoofd, af en toe had ik het gevoel dat mijn hersens explodeerden. Het schrijven hielp om wat druk te laten ontsnappen. 

Mijn zoon is nu bijna 8 jaar geleden overleden, maar ik weet tot op de dag van vandaag niet wat er is gebeurd. Hij heeft uit het niets een hartstilstand gekregen en na ruim 2,5 week in coma te hebben gelegen is er palliatieve sedatie uitgevoerd omdat zijn hersens teveel zuurstoftekort hadden opgelopen. Na DNA onderzoek hebben we te horen gekregen dat hij waarschijnlijk CPVT had, een hartritmestoornis waarbij het hart bij heel veel adrenaline uit ritme kan raken. Ik heb sterk het vermoeden dat er drugs in het spel is geweest, alhoewel dit in zijn bloed niet is gevonden, maar iets anders kan het bijna niet zijn geweest. Degene die erbij was ontkent dit in alle toonaarden, maar het is duidelijk dat hij liegt over de toedracht op het betreffende moment. En mijn mening is dat je alleen hoeft te liegen als je iets te verbergen hebt. We hebben verder zo’n vreemde dingen met hem meegemaakt, dat ik bang ben geworden dat hij het lot een handje heeft geholpen.

Naast het verdriet om het verlies van mijn zoon is de zoektocht naar hulp om de toedracht rondom de hartstilstand te verhelderen een hel geweest. Mijn moeder en ik hebben hier een boek over geschreven dat eind 2022 is uitgebracht.

Het schrijven van het boek heeft ervoor gezorgd dat de chaos in mijn hoofd door alle gebeurtenissen, een verhaal is geworden in boekvorm, waardoor ik weer wat meer ruimte heb gekregen in mijn hoofd omdat ik het nu niet allemaal meer moet onthouden. Ik mag het vergeten, want het staat ergens vastgelegd.

Ik hoop dat er iemand is die me na het lezen van het boek iets meer kan vertellen. Iemand die iets gehoord heeft van degene die erbij was over wat er gebeurd is de betreffende nacht, of iemand die me kan helpen op een andere manier een duidelijker antwoord te krijgen. Ondertussen doe ik mijn best mijn leven door te leven omdat ik besef dat de kans dat ik ooit antwoorden krijg erg klein is en ik toch door zal moeten, alleen al om er ook te zijn voor mijn zoon die nog leeft.

Ik heb tijdens de weken dat mijn zoon in coma lag een dagboek bijgehouden. Mijn moeder heeft een eerste opzet gemaakt met dit dagboek en alle appjes, mailtjes, schrijfsels, brieven, etc. die we met betrekking tot het overlijden van mijn zoon ontvangen, verstuurd en voor onszelf geschreven hebben en hiermee zijn we daarna verder gaan werken.

Het schrijven is een proces geweest van 2 jaar. Zo kon ik het weken of soms zelfs maanden niet opbrengen om eraan te werken en zo waren we er weer weken mee bezig.

In de eerste ruwe versie stond nog heel veel boosheid. Later lukte het (met hulp van een redacteur) om de gebeurtenissen wat beter te verwoorden, waardoor het voor een ander prettiger leest en het ook voor ons wat minder zwaar voelde om terug te lezen.

Sinds het boek is uitgebracht heb ik het zelf niet meer gelezen. Ik kan het niet meer opbrengen.

Ik heb wel alle reacties die we gekregen hebben op het boek in één bestand gezet. Hier hebben we veel steun uit gehaald! Het waren zo’n warme, meelevende reacties! Bij elke reactie voelde de last op mijn schouders iets lichter. Sommige mensen reageerden dat ze onze twijfels helemaal snapten, zij hadden dezelfde twijfels. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik wat zekerder van mijn eigen gedachten ben geworden, want omdat je geen hulp krijgt ga je denken dat je dingen ziet die er niet zijn. Het overlijden van je kind alleen al kan je al zo onderuit halen, maar alles rondom het overlijden van mijn zoon heeft mij helemaal onderuit gehaald, waardoor ik nog steeds aan het werken ben weer wat steviger in mijn schoenen te komen staan. Ik hoop dat dat me ooit nog weer gaat lukken.

Het boek heet ‘Romano’, de naam van mijn zoon, en is te bestellen via bestelromano@gmail.com voor € 9,95. Het ISBN nummer is 978-909036718-7.

Carola Schriks