VBZ Lotgenoot - Het verhaal van Eline

Het moeilijkste na het verlies van zus Miranda is volgens Eline ouder worden zonder haar. “Dat zij altijd achterblijft op die 30ste december in 2020 en dat ze altijd 27 blijft.’’ Miranda onderging ruim twee jaar geleden euthanasie ten gevolge van uitzichtloos en ondraaglijk psychisch lijden. Volgens zusje Eline is iemand op deze manier loslaten een bijzonder en unieke soort rouw. Ze wil daarom graag haar verhaal doen.

Lotgenoot Eline uit Leeuwarden is 27 jaar en woont samen met haar verloofde Thijs en hond Hielke. Ze omschrijft zichzelf als een vrolijke en sociale jonge vrouw die midden in het leven staat. Naar eigen zeggen is ze gelukkig in haar leven, maar ze benadrukt ook dat ze veel heeft meegemaakt. Zoals het verlies van haar zus: “Miranda heeft sinds haar vroege tienerjaren gevochten tegen depressies, trauma’s, persoonlijkheidsstoornissen, suïcidaliteit en vele suïcide pogingen. Ze heeft talloze behandelingen en medicijnen geprobeerd.” Volgens Eline kwam er nooit een structurele oplossing. De mentale problemen brachten in de loop van de jaren ook steeds meer fysieke problemen met zich mee, zoals bijvoorbeeld bijwerkingen van medicijnen. “Desondanks heeft ze altijd zelfstandig kunnen wonen en haar eigen boeltje kunnen redden. Ze was slim, en van de buitenkant had ze alles goed voor elkaar. Maar mentaal was ze gewoon op.”

Uiteindelijk deed Miranda een verzoek tot euthanasie en het zou vanaf dan nog bijna een jaar duren. Het was volgens Eline een zwaar jaar vol gesprekken en beoordelingen. Uiteindelijk kreeg Miranda op 3 december te horen dat ze op 30 december mocht sterven.

Afscheid nemen

Vanaf het moment dat Miranda die zogenoemde ‘potlooddatum’ kreeg, begon echt de fase van afscheid nemen. Eline: “Dat was heel bizar, die periode, een soort ‘aftellen’ naar de dag dat ze dood zou gaan. Dat is zo onwerkelijk dat ik het ook niet goed kan omschrijven. Je kan het niet echt bevatten.” In die weken ging Eline veel langs bij haar zus en er volgde ook nog een soort 1 op 1 afscheid waarbij Eline en haar partner langsgingen bij Miranda en ze samen wat dronken. Het echte afscheid was op 30 december.

“Ik zie mezelf nog haar kant op lopen, die ochtend. Ik had net de auto neergezet en Miranda stond buiten een sigaretje te roken, en ze vertelde me dat ze de canule al had. We waren daar met ons hele gezin. Voor de laatste keer compleet.” Eline weet niet meer precies wat ze toen hebben gedaan, het was volgens haar een soort roes. Ze heeft er nog bepaalde beelden van in haar hoofd, maar dat zijn meer momentopnames. Want zo zegt ze: “Het is zo’n onwerkelijke situatie dat je er niet goed bij kan met je hoofd.” Het afscheid was uiteindelijk volgens Eline mooi, en ze hadden er allemaal vrede mee. Het ging ook precies zoals haar zus het wilde. “Maar het was ook hartverscheurend en op dat moment veranderde mijn leven voor altijd. Het is het zwaarste wat ik ooit heb gedaan. Mijn lieve, mooie grote zus loslaten. Maar ik deed het met liefde. Met grote liefde komt groot verdriet.”

Keuze begrijpen

Eline kon de keuze van haar zus, om euthanasie te plegen, goed begrijpen. “Ik wist dat ze niet meer wilde, niet meer kon vooral. Ik vond dat heel begrijpelijk. Hoe moeilijk het ook was. Ik zag met eigen ogen dat het voor haar echt ondraaglijk was.” Eline was ook dankbaar dat dit betekende dat er een mogelijkheid was tot een rustig en veilig overlijden voor haar zus, dat ze afscheid kon nemen en dat Miranda daarbij niet alleen zou zijn. “We zijn erg dankbaar dat Miranda euthanasie heeft mogen krijgen, en daarmee ook de bevestiging dat haar lijdensweg wel degelijk ernstig was. Dat was voor haarzelf ook erg belangrijk. En de euthanasie heeft haar een waardig afscheid kunnen geven. Maar ook bij zo’n ‘mooie’ ervaring ben je wel gewoon voor altijd je zus kwijt. En rouw je dus ook om het verlies van je zus.”

‘Een plekje geven’

Het is nu ruim twee jaar geleden dat Miranda overleed. Eline zegt dat het goed met haar gaat en dat ze draad weer heeft kunnen oppakken. Ze kan naar eigen zeggen goed omgaan met het verlies van haar zus, maar krijgt de kriebels van woorden als ‘het een plekje geven’. Want zo zegt ze: “In mijn beleving krijgt het verlies van Miranda niet een permanent plekje, maar is het iets wat zich blijft bewegen in zijn leven. Soms is het wat meer op de achtergrond, soms is het wat meer op de voorgrond.” Eline gaat door met haar leven waar ze kan en haalt steun uit de gedachte dat Miranda graag wilde dat zij weer verder zou gaan met haar leven en dat ze trots zou zijn op waar ze nu staat.

Net zoals dat Eline ook ontzettend trots is op Miranda. “Ze was zorgzaam, invoelend, wilde altijd met iedereen rekening houden. Ze was slim en had een raak gevoel voor humor. Ze is voor mij altijd een voorbeeld geweest in hoe ze haar zaakjes op orde had. Een echte grote zus dus.” En dan is het dus zoals Eline het eerder zo raak omschreef. Met grote liefde, komt groot verdriet.

– Dit verhaal is geschreven door Hanna. Lotgenoot en journalist. –

Oproep: Voor deze rubriek ‘Lotgenoten’ zijn wij op zoek naar andere broers en zussen die een broer of zus zijn verloren. Wil jij ook jouw verhaal vertellen? Mail dan kort wie je bent en wie je moet missen, naar: verbondenbroersenzussen@oudersoverledenkind.nl.

Wil je praten over suïcide, neem dan contact op met de speciale hulp- en preventielijn. Bel telefoonnummer 0900-0113 of ga naar de website www.113.nl.