vermist, overleden, kind, lotgenoten

Vermist voor altijd

Liesbeth (76) en Piet zijn de ouders van twee kinderen, Annemieke en Erik. Erik raakte op 22-jarige leeftijd vermist na een bootongeluk in Tanzania op 27 juli 1993. Hij is nooit gevonden. “Een vermissing hoort ook thuis bij deze vereniging. Juist wel, want ook wij hebben onze zoon Erik veel te vroeg moeten verliezen.”

Liesbeth: “Wij hadden een fijn gezin, samen met Annemieke en Erik. Ze hebben veel beleefd, onze kinderen. We woonden 6 jaar met ze in het buitenland. In Gabon en Nigeria. Van hieruit hebben we ook Kenia en Zuid-Afrika bezocht. De kinderen genoten daarvan. Ze konden het goed met elkaar vinden, omdat ze vaak op elkaar aangewezen waren.

Liefde voor Afrika
“Erik kon goed tekenen, vooral alle beesten in Afrika. Zijn fantasie was groot; hij schreef er verhaaltjes bij. Hij zat bij de padvinderij, hield van toneelspelen, lezen en naderhand ook van diepzeeduiken en koken. Na het VWO ging hij studeren in Amsterdam en daarna Leiden. Afrikanistiek. Op zijn lijf geschreven. Hij moest Swahili leren, een taal die hij onder de knie kreeg met behulp van een bepaald kaartjes systeem. In de ene broekzak kaartjes met woorden die hij al kende, in de andere de nieuwe. Overal nam hij de kaartjes mee naartoe. In Leiden woonde hij in een gezellig studentenhuis. Hij had het kleinste kamertje op zolder, net een kippenhok. Maar hij voelde zich daar enorm thuis. Hij werd lid van de studentenvereniging SSR, waar hij zijn grote liefde Marianne leren kennen.

“Op 6 juli 1993 ging Erik vrijwilligerswerk doen in Tanzania. Zijn Swahili kon hij daar goed gebruiken. Piet en ik brachten hem weg naar Frankfurt. Hij was er vol van, had zich goed voorbereid en ging er met een groep naar toe. Een laatste kus, een laatste groet. En weg ging Erik. Ik heb zo gehuild toen hij weg was, ik was zo bang. Misschien had ik voorgevoelens, dat we hem nooit meer terug zouden zien?

IMG_6351Vermist in Tanzania
“We hoorden een tijdje niets. Bang waren we. Erik was net 22 jaar, een lange blonde jongen, die zijn leven met Marianne helemaal had uitgestippeld. Het werd 6 augustus. Het was al avond. We werden gebeld door het Ministerie van Buitenlandse Zaken. ‘Uw zoon wordt vermist. U moet er rekening mee houden dat u hem waarschijnlijk nooit meer terug ziet,’ werd ons verteld. Je wereld stort gelijk in. Hoe kon dit zomaar over de telefoon medegedeeld worden? Zo koud en hard. En hoe kon dit waar zijn? Erik was zo vindingrijk. Maar hij had geen kans, zo zou later blijken.

“De Tanzaniaanse regering was van plan alles in de doofpot stoppen, maar wij wilden weten wat er gebeurd was. Na veel zoekacties zijn we er achter gekomen. In de nacht van 26 op 27 juli was de boot waar Erik opzat, samen met nog vier andere Europese jongeren en zo’n 50 Tanzanianen, onderweg naar het eiland Pemba verongelukt. De boot voer te snel en is met man en muis vergaan. Acties om iemand te redden zijn er niet geweest. De boot die ernaast voer is verder gevaren en heeft niets doorgegeven. Erik moet geweten hebben dat ze zouden sterven. De kust was te ver, de zee te diep en er zijn daar haaien.

Herdenking in Beverwijk
“Op 18 december 1993 hebben we in Beverwijk een herdenkingsdienst gehouden. De kerk was zo vol. Heel indrukwekkend. We vroegen ieder 1 bloem mee te nemen. Die hebben we na afloop in Wijk aan Zee in het water gegooid, als nagedachtenis aan Erik. Een laatste groet. Zijn graf is de zee bij Tanzania.

“Het was onwerkelijk. Voor onze dochter Annemieke, voor zijn vrienden en bekenden, voor ons. We hebben heel veel gehuild, met elkaar zitten praten. Zijn kamer in Leiden leeggehaald. Er zijn problemen op ons pad gekomen. Die krijg je erbij. We zijn opgelicht. Ik ben ingestort. We moesten hem dood verklaren. Afschuwelijk was het. Tussen mij en Annemieke is de bom gebarsten. Ik huilde zoveel. Vooral als ik haar zag. ‘Mam, kijk mij niet altijd door Eriks ogen aan,’ zei ze tegen me. ‘Ik ben Annemieke! Jullie moeten hulp gaan zoeken. Ik kan dit niet meer hebben, ik heb toch ook mijn broertje verloren?’

IMG_6282Het contact met lotgenoten
“Zij heeft mijn ogen geopend. Zo kwamen wij bij de vereniging Ouders Overleden Kind in gespreksgroep terecht. Heel fijn, maar oh, wat als je geen graf hebt. Ook daar praat je met elkaar over. Vrij snel daarna zijn we contactouder geworden. Moeilijk bleef het, met veel ups en downs. We verhuisden naar Oosterhout voor Piets werk. Hij kon de lange afstand van het rijden niet meer aan. We namen afscheid van onze dochter; ze ging 3 jaar wonen in Curaçao. Gelukkig kwam ze heelhuids weer thuis!

“Met Eriks vriendin hebben we nog steeds contact. Ze woont in Kenia, is tropenarts en heeft veel verdriet om Erik gehad. Ook met zijn drie beste vrienden hebben we altijd goed contact gehouden, en met de ouders van de andere verongelukte jongeren. In Oosterhout kregen we nieuwe vrienden waar we ons verhaal mee mochten delen. Ook daar hebben we de vereniging opgezocht, vrij vlug werd ik hier regiovertegenwoordigster met een fijne warme groep om me heen. Van de vereniging heb ik heel veel kracht gekregen om door te gaan. Sinds dit jaar ben ik er mee gestopt. Piet is in 2012 overleden, dat was verschrikkelijk moeilijk. In 2016 ben ik gestopt als vertegenwoordigster. Ik voelde dat het genoeg was.

IMG_6421Draai weer gevonden
“Uiteindelijk heb ik mijn draai weer gevonden. Ik mis mijn mannen verschrikkelijk, maar van Annemieke krijg ik heel veel liefde en steun, en van de mensen hier om me heen. Mooie laatste foto’s heb ik van Erik uit Tanzania, zij staan hier in de huiskamer. En zijn schilderij, die ik met veel moeite van hem gemaakt heb. Erik en Piet zitten in mijn hart en met Annemieke ga ik verder.”

Wil jij ook je verhaal delen? Mail het naar redactie@oudersoverledenkind.nl.

Meer blogs

30 augustus 2016

Als je kind er niet meer is

Hoe verwerk je de zelfdoding van je kind? Regisseur Annelies Heesakkers, bevriend met ouders die dit meemaakten, laat in deze documentaire de veerkracht zien van mensen, en hoe zij na zo’n verlies verder leven.

Lees meer