Het verhaal van een lotgenoot – Ageeth verloor haar zus aan de gevolgen van kanker

Links Connie en rechts Ageeth met het papier in haar hand

”Zonder haar is het leven te doen, maar ik vind het hard werken.’’ Het zijn de woorden van de 52-jarige Ageeth uit Groningen, die haar zus Connie in 2017 verloor. Zij had toen de leeftijd die Ageeth nu heeft. ”Op 3 januari 2023 ben ik ouder dan mijn grote zus is geworden. De gedachte dat zij op mijn huidige leeftijd te horen kreeg dat geen sprake was van een longontsteking, maar dat uit de scan was gebleken dat er sprake was van een primaire tumor in de longen met inmiddels een metastase in de lever en diverse uitzaaiingen zodat behandeling niet meer mogelijk leek, blijft onwerkelijk.’’

Het slechte nieuws kwam in september 2017. Op de zesde van die maand hadden de zussen de as van hun recent overleden vader verstrooid. Connie had al een aantal maanden last van hoestbuien. Omdat longinfecties haar niet vreemd waren, waren er op dat moment nog weinig zorgen over het gehoest. Het was voor haar ‘gewoon’ een kwestie van zoeken naar de juiste antibioticakuur. Ook toen die niet werd gevonden en nader onderzoek nodig was naar de aard van het virus of de infectie, waren er nog geen zorgen. Bloedonderzoek gaf onvoldoende uitsluitsel en daarom kreeg Connie een scan om meer helderheid te krijgen waarom kuren niet aansloegen. Ageeth vond het op dat moment zorgelijk dat haar zus een nachtje in het ziekenhuis werd opgenomen totdat de uitslag bekend zou zijn. ‘’Maar ik stelde mij gerust door me voor te houden dat mijn onrust voortkwam uit het onverwachte overlijden van mijn vader’’. De zussen spraken af dat Connie de volgende dag zou appen wanneer aangekondigd zou worden dat de uitslagen bekend worden. Ageeth zou dan binnen een half uur in het ziekenhuis kunnen zijn zodat ze samen het goede nieuws zouden horen en daarna opgelucht verder zouden kunnen gaan met hun leven. Hoe anders liep het in werkelijkheid.

Ageeth vertelt: ‘’De volgende dag werd het 10.00 uur, 12.00 uur, 14.00 uur. Ik had al drie afspraken afgezegd en in overleg met Connie zou ik wel naar de vierde gaan. Deze duurde maar een half uurtje. Na afloop zag ik vier gemiste oproepjes en vijf appjes: ‘Aag, kom je?’ Ik belde haar en het eerste wat ze zei was: ‘Aag, ik ga dood.’ De grond verdween onder mijn voeten.’’ Connie besloot dat ze geen behandeling wilde die slechts haar leven zou verlengen. De kans op herstel was er niet en ze wilde niet dat anderen haar zouden herinneren als een hulpbehoevend iemand of als iemand die om aandacht vroeg.

Links Ageeth in de oranje jurk, naast haar zus Connie

Links Ageeth in de oranje jurk, naast haar zus Connie

Pijnlijke reacties van anderen
Connie was namelijk volgens Ageeth een stoere zus. Zo leefde Connie begin jaren negentig een aantal jaar in Thailand en kreeg daar haar zoon Ruben. ‘’Ik vond dat zo ontzettend stoer en begreep niet hoe gemakkelijk ze haar weg daar leek te vinden.’’ Jaren later vertelde Ageeth aan haar zus hoe ze haar bewonderde en een mooi gesprek tussen de twee volgde. Het zorgde ervoor dat er sindsdien meer gelijkwaardigheid was tussen de twee en ze deelden gemakkelijker lief en leed met elkaar in de jaren die volgden. De zussen begrepen elkaar goed en Ageeth kon het ook goed begrijpen dat Connie uiteindelijk geen behandeling wilde om haar leven te verlengen. ‘’Ik vond dat logisch. Anderen niet persé. Opmerkingen als: ‘voor je kinderen is het fijn wanneer je er zo lang mogelijk bent’ en ‘tegenwoordig kunnen ze zoveel’ maakten me zo boos.’’ Ook nu zet Ageeth zich schrap voor de reacties die op haar verhaal kunnen komen. Volgens haar heeft haar zus namelijk geen einde aan haar leven gemaakt, maar wilde het leven niet meer verder met haar. Ageeth: ”Ze wilde geen gelimiteerde verlenging zonder kwaliteit van leven, niet omdat ze iedereen zomaar in de steek wilde laten maar omdat zij in haar leven een krachtig en stoer persoon was, een lief persoon, een kwetsbaar persoon, iemand die gewend was de touwtjes in handen te hebben en te houden.’’

“Connie heeft geen einde aan haar leven gemaakt, het leven wilde niet verder met haar”

Eind november kwam de grootste nachtmerrie uit. De uitzaaiingen hadden Connie haar hoofd bereikt. Weer werd haar de keuze voorgelegd tussen stoppen of doorgaan met behandelen zonder perspectief op herstel. Nog ziet Ageeth haar zus voor zich, met haar grote bruine ogen tussen de witte ziekenhuislakens. ‘’Vol verdriet en onmacht. Ik zag dat ze in de war was.’’ Uiteindelijk volgde een intiem gesprek:

‘Je hebt toestemming nodig om te gaan, hè zus?’

‘Ja’.

‘Je mag gaan’.

Connie overleed op 30 november.

Alles ging door
Op 6 december, precies drie maanden na het uitstrooien van de as van hun vader, volgde de uitvaart van Connie. Ze was 52 geworden. Ageeth bereidde voor die dag zorgvuldig voor wat ze wilde zeggen tijdens het afscheid en daarna begon voor haar het rouwen. Het werd een moeilijk proces met angst- en paniekaanvallen en vriendschappen die verloren gingen. Net als een werkgever en collega’s. Maar tegelijkertijd was er ook steun van dochters, werden er andere vriendschappen verdiept en volgde er een nieuwe baan.

Roodborstje, foto gemaakt door Ageeth

Sinds het overlijden van Connie is Ageeth gestart met fotografie. Ze gaat vaak met haar hond op avontuur om roodborstjes en eekhoorntjes op beeld vast te leggen. Maar soms voelt ze zich ook plotseling overvallen door een gevoel van zwaarte en verdriet, vooral in perioden waarin ze zich afvraagt waar de tijd toch blijft. Het lijkt dan volgens haar alsof haar proces haar even terugfluit.

”En dan, wetend dat ik me moet overgeven aan de zwaarte om daarna weer verder te kunnen, hoor ik de laatste woorden van mijn vader: ‘Maak er wat van dochtertje, je bent het het leven verplicht’.’’ En ook bemoedigende woorden van haar zus klinken in haar hoofd. Juist omdat Ageeth van haar zus en vader heeft geleerd wat onvoorwaardelijke liefde is, komt ze er naar eigen zeggen doorheen. ‘’Dan lukt het zelfs wel weer me gelukkig te voelen. Want ik heb het gekend, onvoorwaardelijke liefde.’’ Het is voor haar zoals de eerste woorden van dit verhaal: het leven zonder Connie is te doen, maar het is hard werken.

Oproep: Voor deze rubriek Lotgenotenzijn wij op zoek naar anderen die een broer of zus zijn verloren. Wil jij ook jouw verhaal vertellen? Mail dan kort wie je bent en wie je moet missen, naar: verbondenbroersen[email protected].

– Dit artikel is geschreven door Hanna. Lotgenoot en journalist –

Meer blogs

12 september 2022

VBZ – Opnieuw een eerste jaar van rouw ‘overleefd’

In dit artikel schetst Hanna van de Verbonden Broers en Zussen hoe zij omgaat met haar rouw, nu ze ook een tweede broer moet missen. Hoe ging dat eerste jaar?

Lees meer

5 november 2022

Het verhaal van een lotgenoot – Janna verloor haar zus en schreef daarover een boek

Janna schreef een boek over haar zus Maud, die overleed. Zij vertelt haar verhaal vol herkenning en troost aan lotgenoten van verbonden broes en zussen (VBZ).

Lees meer