boek, overleden, kind, lotgenoten

Twee dochters op een wolk

Ineke Oosthoek (62) verloor haar beide dochters. Martine overleed in 1997 na een epileptische aanval, ze was 21. Emmy overleed in 2013 door kanker, ze was 36. Na het overlijden van Emmy begon Ineke te schrijven, op het forum van OOK en op Heelnederlandschrijft.nl. Ze kreeg zoveel goede reacties op haar teksten dat ze nu gebundeld zijn in een boek: Twee dochters op een wolk.

“Na het overlijden van Martine heb ik veel verdriet weggedrukt, maar toen Emmy overleed – of eigenlijk al in het jaar dat ze ziek was – heb ik mij voorgenomen om dingen op te schrijven. Ik wil het allemaal voelen en daar helpt het schrijven bij. Kort na het overlijden van Emmy kwam ik bij het forum van OOK. Daar heb ik stukjes geschreven en ik kreeg er positieve reacties op, herkenning en erkenning van het verdriet. Een kennis zei na het lezen van mijn tekst: ‘Ik heb nu iets meer zicht op hoe groot jouw verdriet is.’ Iedereen weet wel dat het groot is maar door erover te lezen komt dat dichterbij. Daarom besloot ik er een boek van te maken, voor lotgenoten en voor familie en kennissen van lotgenoten zodat ze beter kunnen begrijpen wat de ouder doormaakt.”

Boek uitgeven

“Via een kleine uitgeverij in Friesland kwam ik bij Carin Wormsbecher van drukkerij Wedding. Zij is een van de oprichters van Heelnederlandschrijft.nl. Ik stuurde haar een mail en twee dagen later zat ze bij mij thuis aan tafel te praten. Drukkerij Wedding verzorgt de productie en de rest, zoals de opmaak, doe ik zelf. Ze zijn erg behulpzaam.”

Ineke stuurde persberichten naar verschillende media en kreeg veel reacties. “In eerste instantie denderde alles over me heen, de reacties van de pers, vragen om interviews, een zaaltje voor de boekpresentatie dat ik voor niks kreeg. Dat ging allemaal zo vreselijk vlot. Ik dacht: zie je wel dat dat boek er moet komen, anders regelt zich dat niet allemaal zo makkelijk.”

Genezend tekenen

In het boek komen ook tekeningen en schilderijen van Ineke’s hand. Als holistisch tekendocent weet ze wat de kracht is van tekenen. “Door tekenen en schilderen worden mij dingen vaak duidelijk. Ik ga zitten en ik pak verf of kleurtjes en mijn hand weet de weg. Er ontstaat iets voor me en op een gegeven moment denk ik: ik geloof dat het zo goed is. Dan kijk ik ernaar en de inzichten komen vanzelf.”

Emoties ontwarren

Ze vertelt dat ook het schrijven verhelderend werkt. “Soms zitten er zoveel emoties helemaal verward en strak om elkaar heen gerold. Je voelt van alles en je weet niet wat je voelt omdat het zoveel is. Je wordt er doodmoe van. Het schrijven heeft geholpen die kluwen een beetje te ontwarren, om nog beter te voelen wat ik voel. Zoals ik al zei heb ik na Martines dood veel emoties weggeduwd omdat ik het toen niet aankon. Nu Emmy overleden is komt het verdriet van Martine er keihard bovenop. Dat is goed, ik ben daar blij mee. Het voelt zwart en zwaar, maar ik vóel het nu wel. Daar zal ik toch doorheen moeten.”

Troost

“Wat mij op is gevallen – zowel na de dood van Martine en nu na Emmy – is dat ik onbewust teruggrijp op mijn kindertijd. Toen Martine net dood was sprak ik mijn moeder aan met mama. Sinds ik puber was heb ik dat niet meer gedaan. Ik zei altijd moeder en ineens was ze weer mama. Ik luister bijvoorbeeld graag naar het geluid van de spoorwegovergang, dat doet me denken aan mijn kindertijd. We moeten toch zien te leven met het verdriet en dan is ieder sprankje steun of veiligheid van levensbelang, even getroost worden door wat dan ook.”

 “Ik denk dat je er nooit aan went, het overlijden van Martine is al bijna twintig jaar geleden. Het blijft. Je moet jezelf helemaal opnieuw uitvinden.” Ineke citeert een stukje uit haar boek als aanvulling, haar stem klinkt krachtig en breekbaar tegelijk: “Hoewel het verdriet er altijd is, kan ik voorzichtig aan ook weer genieten. Er is nog zoveel moois en … ik ben niet alleen maar die vrouw met twee overleden kinderen. Ik ben ook nog gewoon Ineke.”

Humor

Ineke vertelt dat ze trots is op het boek. “Ik ben blij met mijn talent, ik heb gewoon geboft, ik kan het onder woorden brengen. Hier en daar zit er een kwinkslag in. Het is de beschrijving van mijn rouw en daar zit ook lachen in.”
Een stukje in het boek draagt de titel ‘Humor en rouw’, het beschrijft mooi dat humor altijd al een grote rol speelde in het leven van Ineke en haar dochters. Het sluit af met: “Het allermooiste is wel dat ik mijn gevoel voor humor nog heb. Daarmee kan ik relativeren en gelukkig nog voluit lachen!”

Vanaf 10 november is het boek verkrijgbaar via www.heelnederlandschrijft.nl.

Meer blogs

4 september 2016

Een gat in de tijd

Karlijn van Arkel verloor haar 4-jarige zoontje Teun aan de gevolgen van leukemie. Hij overleed 4 maanden na het ontdekken van de ziekte. “Wat ik moeilijk vind is dat ik nooit de man zal leren kennen die Teun zou zijn geworden.”

Lees meer