Recensie: Ik had je gedacht mijn kind

Casper van Koppenhagen vertelt over het verlies van zijn zoons Lennard en Simon binnen een jaar tijd. Beide kinderen hadden een zeldzaam aangeboren syndroom, dat niet met het leven verenigbaar bleek te zijn.

Vol vertrouwen leeft Casper  toe naar de geboorte van zijn eerste kind in 2004. Pas na zijn  geboorte wordt duidelijk dat zoon Lennard ernstige aangeboren afwijkingen heeft. Casper en zijn vrouw Laura moeten als ouders de onvoorstelbaar zware beslissing nemen om de medische behandeling van Lennard een week na zijn geboorte te staken en afscheid van hun kind te nemen. Ze moeten hun kind loslaten uit liefde. Als Laura daarna opnieuw zwanger wordt, blijkt bij een echo onderzoek dat hun tweede zoon hetzelfde syndroom heeft.  Zij besluiten  om de zwangerschap voortijdig af te breken, omdat zij hun zoon Simon een lijdensweg willen besparen. Simon overlijdt kort na zijn geboorte in 2005.

Zeer persoonlijk, rauw verhaal
Het verhaal van Casper is een zeer persoonlijk en eerlijk, soms rauw, maar ook met zwarte humor geschreven verslag en wordt afgewisseld met dagboekfragmenten van Laura uit dezelfde periode. Hun diepe verdriet, angst en twijfels zijn zichtbaar en voelbaar, maar ook hun overlevingsdrang en hoop voor de toekomst.

Omdat het syndroom alleen jongens treft, proberen Casper en Laura daarna via IFV met geslachtsselectie zwanger van een dochter te worden. Een medisch en psychisch zwaar traject van enkele jaren, met steeds weer de hoop op een kind. Uiteindelijk zonder succes. Naast het diepe verdriet om het verlies van hun twee zoons moeten Casper en Laura dan in het reine zien te komen met een toekomst samen, zonder opgroeiende kinderen, zo heel anders dan zij zich hadden gewenst. Een zoektocht die met vallen en opstaan gepaard gaat.

Binnen je relatie met jouw verdriet omgaan
Door de afwisselende fragmenten wordt zichtbaar dat zij allebei op hun eigen manier met hun verdriet omgaan, waardoor zij elkaar niet altijd kunnen bereiken. Herkenbaar zijn de door Casper beschreven reacties vanuit werk- en sociale omgeving, van meelevend tot goedbedoeld en soms ronduit misplaatst.
Het boek is een eerbetoon aan Lennard en Simon en ook aan de liefde van Casper en Laura voor elkaar. Zij kozen ervoor om samen verder te gaan en zijn daar in geslaagd. Het gemis blijft altijd. In het voorwoord uit 2015 schrijft Casper: “De stilte in ons leven is met regelmaat oorverdovend”.

Casper van Koppenhagen hoopt met zijn verhaal lotgenoten troost en herkenbaarheid te bieden. Daar is hij zeker in geslaagd. Daarnaast wil hij, zelf werkzaam als arts, als ouder zijn ervaringen delen met professionals in de zorg.

Het is een indringend en toegankelijk boek geworden. Ontroerend en veelzeggend is de dichtregel van Huub Oosterhuis die als motto voorin het boek staat, dat aan Lennard en Simon is opgedragen: “Even maar voor altijd bestaan”.

Casper van Koppenhagen – Ik had je gedacht mijn kind
Klapwijk & Keijsers Uitgevers, Amersfoort, 2015

 

Meer blogs

10 januari 2017

Recensie ‘Het is net alsof ik hier niet hoor…’

Resencie van het boek ‘Het is net alsof ik hier niet hoor…’ Na de zelfdoding van zijn dochter gaat een vader op zoek naar de signalen die er toch waren, samen met een psycholoog. Boek in briefvorm, met analyse van de signalen.

Lees meer

20 augustus 2020

Recensie: Oker

OOK recenseert boeken over verlies. In Oker vertelt een echtpaar, ouders over hoe zij met hun gevoelens omgaan na de dood van hun dochter en een miskraam.

Lees meer
Spring naar toolbar