Recensie: geen angst, geen pijn, geen leven

Psychiater en moeder Stanneke Lunter schrijft over het ontstaan en het verloop van de psychische ziekte van haar jongste dochter Jitske, die in oktober 2014 op 17-jarige leeftijd een einde aan haar leven maakte.
Zij wil met dit boek anderen steunen in hun rouwproces en haar eigen beroepsgroep wijzen op het belang van een goede diagnostiek bij jongeren.

Het eerste deel van het boek gaat over het leven van Jitske. Het is een eerbetoon van de schrijfster aan haar dochter. Jitske is een levendig, sociaal en creatief meisje. Ze heeft veel oog voor anderen en wil graag verloskundige worden. De laatste tien maanden van Jitskes leven en die van het hele gezin worden echter getekend door haar ziekteperiode. Ze krijgt steeds meer last van sombere, depressieve en angstgevoelens. Een periode van behandelingen en opnames volgt. Haar ouders zoeken naar de best passende hulpverlening en doen alles om haar te blijven steunen. Desondanks glijdt Jitske steeds verder af.

Als Jitske na lang aandringen eindelijk antidepressiva krijgt, lijkt het iets beter met haar te gaan. Een week later suïcideert ze zich, tijdens haar opname in een gesloten jeugdinstelling.

Naast het persoonlijk verhaal, het professionele deel
Het tweede deel gaat over achtergronden van suïcidaal gedrag bij jongeren. Dit is een meer theoretisch en informatief deel geschreven door deskundigen.
Jeugdpsychiater Jan Meerdinkveldboom gaat in op het vaststellen van een depressie bij een jongere. Systeemtherapeut Ineke Rood schrijft over het betrekken van het gezinssysteem bij jongeren met ernstige problemen.

Stanneke Lunter constateert terugblikkend dat er, ondanks alle goede intenties en inzet van hulpverleners, lessen geleerd kunnen worden uit het ziekteverloop en het overlijden van Jitske. Ze benadrukt het belang van een goede diagnose; bij jongeren kan dit complex zijn. Ze meent dat het stellen van de diagnose depressie met het eerder toekennen van antidepressiva Jitske wellicht had kunnen helpen. Zij vraagt zich ook in alle eerlijkheid af of ze als moeder en psychiater het nodige en het juiste voor haar dochter heeft gedaan. Die twijfel blijft tijdens de rouw om Jitske de kop op steken. Stanneke Lunter werkt nog steeds als psychiater, maar is gestopt met crisisinterventie voor suïcidale mensen, omdat zij dit na het overlijden van Jitske niet langer kan opbrengen.

Het is een helder geschreven, ontroerend, moedig en confronterend boek, waardevol voor ouders en hulpverleners. Een mooi vormgegeven uitgave, met illustraties van Jitske en een aantal toepasselijke gedichten.

Stanneke Lunter – Geen pijn, geen angst, geen leven
De veerkracht voorbij
Uitgeverij In de Wolken, 2017

 

 

Meer blogs

10 januari 2017

Recensie ‘Het is net alsof ik hier niet hoor…’

Resencie van het boek ‘Het is net alsof ik hier niet hoor…’ Na de zelfdoding van zijn dochter gaat een vader op zoek naar de signalen die er toch waren, samen met een psycholoog. Boek in briefvorm, met analyse van de signalen.

Lees meer

19 september 2020

Recensie: Overlevingskunst

OOK recenseert boeken over verlies. Christa Anbeek onderzoekt, hoe te leven met het immense verlies van ouders, broer en man en niet alleen te ‘overleven’. Is er een houding van levenskunst?

Lees meer
Spring naar toolbar