Recensie: Donderdagmiddagdochter, Stevo Akkerman

Stevo Akkerman vertelt in dit boek in de ik-vorm vanuit het perspectief van een vader hoe het hem verging in de tien jaar na het overlijden van zijn dochtertje. Al tijdens de zwangerschap wordt duidelijk dat het derde kindje van Stevo en zijn vrouw Maria niet levensvatbaar is, omdat het geen nieren heeft. Evy Elise wordt geboren op een donderdagmiddag in het ziekenhuis en overlijdt vijf kwartier later. Haar geboorte, dood en de begrafenis die haar ouders met zijn tweeën regelen zijn sober en ingetogen beschreven en komen daardoor des te harder binnen. 

Na de dood van Evy voelt Stevo zich onmachtig om zijn vrouw te troosten en er ontstaat verwijdering tussen hen. Dit wordt in de loop van de tijd versterkt door hun verschillende geloofsopvattingen. Stevo is streng gereformeerd opgevoed en vanaf zijn puberteit bezig zich daaraan te ontworstelen. Op een gegeven moment neemt hij afscheid van de kerk van zijn ouders, maar het geloof helemaal loslaten kan en wil hij niet. Zijn zoektocht naar hoe om te gaan met God wordt versterkt door de dood van Evy.

Maria is van huis uit hervormd en zoekt later haar heil bij een pinkstergemeente. Zij laat zich daar dopen en neemt ook de kinderen daar mee naartoe. Stevo kan zich absoluut niet vinden in deze keuze en de invloed die dit op Maria heeft. Vooral haar overtuiging dat Evy is overleden omdat ze onvoldoende gebeden hebben is voor hem onverteerbaar. Voor Maria voelt het alsof zij haar eigen geloof niet mag beleven en hij alleen van haar kan houden als zij overal hetzelfde over denkt als hij. De echtgenoten groeien hierdoor steeds verder uit elkaar en uiteindelijk leidt dit tot een breuk in hun huwelijk.

Zoektocht naar een nieuw geloof
Mooi weergegeven zijn de herinneringen van Stevo aan zijn jeugd en verdere levensloop, waardoor hij uiteindelijk met meer mildheid kan kijken naar zijn ouders, die drie van hun tien kinderen verloren en daarover nooit spraken. En hij komt ook tot de ontdekking dat hij meer gemeen heeft met zijn rechtlijnige, onverzettelijke vader dan hij dacht.

De kern van het boek is de zoektocht van de hoofdpersoon naar een nieuwe manier van geloven. Waarschijnlijk is dit verhaal vooral herkenbaar voor mensen die met een geloofscrisis te maken hebben gehad. Maar ook voor wie een heel andere achtergrond heeft, is het boek de moeite waard, omdat de pijn en de eenzaamheid van de rouw om een kind tussen echtgenoten en de zoektocht naar houvast – in dit geval naar de betekenis van God en geloof – mooi en oprecht beschreven zijn.

Stevo Akkerman – Donderdagmiddagdochter
Nieuw Amsterdam Uitgevers, 2013

 

Meer blogs

17 mei 2018

Boek: Rouw op mijn dak

Lees de OOK-recensie over het boek Rouw op mijn dak van Martin Los. Martin is opgeleid als gereformeerd predikant. Hij kreeg vijf kinderen en stapte daarna over naar de RK kerk. Hij schrijft over het verlies van zijn dochter, over rouw en zijn ervaring als lotgenoot.

Lees meer

1 februari 2021

Klokhuis-serie over doodgaan

Bekijk de vierdelige Klokhuis-serie over de dood, overlijden, afscheid, uitvaart en rouw. Over begraven en cremeren. Zo geeft het programma antwoord op vragen van kinderen.

Lees meer