wandelroute1

OOK-vrijwilliger: van hulpvrager naar contactouder

Op 28 juli jl. publiceerde De Gelderlander het persoonlijke verhaal van Bettie Elzenaar uit Ochten. Zij verloor haar 31-jarige dochter Babet aan kanker. Hieronder staat het artikel, dat zo ook in de krant is gepubliceerd (onderaan staat de link naar de PDF met het artikel en de foto van Bettie):

HEMMEN/OCHTEN – Bettie Elzenaar uit Ochten verloor haar 31-jarige dochter Babet aan kanker. Op haar initiatief wandelt ze zondag met lotgenoten door het Hemmense bos. ‘De behoefte om te praten is groot.’

Redacteur Gelderlander: Lex Halsema

Elzenaar is één van de negen Gelderse contactouders van zelfhulporganisatie Ouders Overleden Kind (OOK). Contactouders gaan met ouders die net een kind hebben verloren in gesprek, of spelen een rol in de organisatie van OOK. Een functie waar ze het liefst nooit van gehoord zou hebben, want Elzenaar vervult die rol na het overlijden van haar dochter Babet.

De alleenstaande moeder uit Ochten verloor in 2011 haar dochter Babet aan kanker. Zeven weken zaten er tussen het eerste bezoek aan de dokter en het overlijden van haar dochter, die 31 jaar werd. „Die zeven weken hebben we met alle liefde die we in ons hadden voor Babet gezorgd. Na het overlijden was ik lange tijd totaal in shock. Het was nooit in me opgekomen dat zoiets kon ge- beuren. Het is onnatuurlijk, de wereld op zijn kop. Op die manier afscheid te moeten nemen van je dochter is niet te bevatten, nu nog steeds niet. Ik kan het intense verdriet nog steeds niet onder woorden brengen.”

Elzenaar vertelt het verhaal aan de eettafel in haar woning in Ochten. De plek waar Babet samen met haar broer opgroeide en ook de laatste weken van haar leven doorbracht.

„Ze woonde net samen met de liefde van haar leven en zou tijdens de behandeling voor de helft hier zijn en de andere helft thuis bij hem. Maar ze ging zo snel achteruit dat dat heen en weer reizen niet meer ging. Toen hebben mijn zoon, mijn schoondochter, haar partner en ikzelf haar hier verzorgd.”

Zeven weken waar de Ochtense soms met een traan, maar ook met bewondering over praat. „Het was heel zwaar. We waren allemaal voortdurend in touw, tot Babet zelf ons erop wees dat we te moe waren en dingen vergaten. Haar medicijnen bijvoorbeeld. Toen wisselden we elkaar af. En Babet heeft nooit geklaagd, nooit. Hoog- stens twee keer gevloekt als ze weer iets niet meer kon. Dat deed ze om ons te beschermen, want zo was ze.” Elzenaar kreeg na het overlijden van Babet, op eigen verzoek, bezoek van een bij OOK aangesloten contactouder. Een ervaringsdeskundige, net als zijzelf een moeder die een kind had verloren. „We proberen zoveel mogelijk maatwerk te bieden, een contactouder langs te sturen die een vergelijkbare achtergrond heeft. Al kan dat natuurlijk niet altijd”, legt Elzenaar uit.

Zelf voert ze die één-op-één gesprekken niet. Nog niet, legt ze uit. „Voor mij zijn die gesprekken nog te heftig, te confronterend. Maar ik hou me wel vast aan de gesprekken die ik zelf heb gehad na het overlijden van Babet. Ik realiseerde me dat je dan met iemand praat waarvoor, net als bij mijzelf, de wereld is vergaan. Maar dat je na verloop van tijd, met veel vallen en opstaan, toch weer opkrabbelt. En dat mag je in je eigen tempo doen.”

Elzenaar is sinds 2013 actief betrokken bij OOK, maar zoals ze zelf omschrijft meer op de achtergrond. „Ik ben meer van het orga- niseren van activiteiten, van werken in de luwte.” Ze kwam met het organiseren van wandelingen op de proppen, een activiteit die zondag voor de tweede keer in Hemmen op de agenda staat. „Daar kunnen mensen geheel naar eigen behoefte met lotgenoten in gesprek. En dat helpt, omdat je gesprekspartner vaak aan een half woord genoeg heeft. En het is toch een veilige omgeving. Zo komen er deelnemers die hun kinderen al meer dan 15 jaar geleden hebben verloren. Die hebben ook behoefte om erover te praten, om de naam van hun overleden kind te noemen. Ik doe dat zelf ook veel, Babet zal altijd een belangrijk deel van mijn leven blijven uitmaken en dat uit ik ook.’’

,,Wij bieden contact met gelijkgestemden. En dat is nodig. Voor mij is niets is meer vanzelfsprekend. En ik heb geleerd dat je rouwen in je eigen tempo mag doen, bij OOK, maar ook daarbuiten. Dat hopen we ook uit te dragen.”

Bij het artikel is een mooie foto geplaatst van Bettie bij de foto van Babet. Het hele Gelderlander-artikel over Bettie Elzenaar is ook terug te lezen in de bijlage.

Direct in contact komen met een contactouder? Vul het formulier in op onze site.

Meer blogs