OOK recensie: Moederhart vol liefde

Wat meteen opvalt aan dit boek is de cover: niet alleen de veelzeggende titel, maar vooral de sprekende, kleurrijke tekening van een danseres. Deze is gemaakt door Sara Kuysters, de dochter van Elsbeth, die een grote passie voor dans en ballet had. In 2017 beëindigde zij haar leven, zeventien jaar oud. In de proloog wordt het leven van Sara en haar innerlijke strijd in de laatste periode kort beschreven. Ze heeft haar afscheid goed voorbereid. Bijzonder is dat haar ouders enkele weken na haar uitvaart een roos met een door Sara geschreven tekst ontvangen: Lieve papa en mama. Een kleine bloem, een klein berichtje, om te laten weten dat ik heel veel van jullie hou! Liefs, jullie Sara.

Elsbeth Kuysters schrijft in hoofdstukken met verschillende thema’s hoe zij haar rouw om Sara in de drie jaar na haar dood heeft beleefd. Tussen de hoofdstukken staan korte dagboekfragmenten en gedichten van Sara.

Het is geen ‘rouwdagboek’ maar een persoonlijke zoektocht naar verder leven, met dierbare, grappige en verdrietige herinneringen aan haar dochter, plaatsen die ze samen hebben bezocht, mensen om hen heen die veel van Sara hielden en haar ook missen. En ook hoe de pijn en het gemis haar soms ineens aanvliegen. ‘Het jong heeft het nest te vroeg verlaten, het is in en in leeg in huis. Zomaar, van de ene op de andere dag.’

Dingen die Kuysters helpen zijn lezen, rust, de schoonheid van de natuur, wandelen en schrijven. Ze zoekt regelmatig bewust alleen de stilte om zich met Sara verbonden te voelen.

Mooi gevonden is de omschrijving van het als ouders samen bewandelen van het pad van rouw. ‘Het lijkt een smal pad te zijn, waarop je vaak niet naast elkaar kunt lopen. Praten onderweg kan moeizaam zijn, omdat je elkaar niet goed verstaat als je achter elkaar aangaat. Beiden zijn op een eigen manier onderweg, maar worden vaak door andere dingen geraakt. De een wil even rusten op een bankje, gewoon stil om zich heen kijken, terwijl de ander juist het tempo opvoert en voort wil maken.’

Waardevol is het advies dat Manu Keirse, die het voorwoord schreef, haar gaf: zeker bij zelfdoding is het van belang niet alleen te kijken naar hoe een leven is geëindigd, maar vooral het héle leven in ogenschouw te nemen. Zo houd je toegang tot de mooie en vrolijke gebeurtenissen en herinneringen en die kun je vaak ook delen met mensen die je kind gekend hebben.

Overtuigend laat Kuysters zien dat de band met haar overleden dochter blijft bestaan en hoe ze haar aanwezigheid en liefde nog steeds heel sterk voelt.

De boodschap die ze wil overbrengen is dat wat haar helpt, mogelijk ook andere ouders kan helpen. Veel van wat ze beschrijft is herkenbaar en troostend, ook als je kind niet door zelfdoding is overleden. Een vlot geschreven boek, een aanrader voor mensen in rouw en hun omgeving.

Elsbeth Kuysters – Moederhart vol rouw en liefde. Voortleven na de zelfdoding van mijn enig kind.
Uitgeverij Elikser, 2020

Meer blogs

22 maart 2021

OOK recensie: Kolibrie

OOK recensie: De Kolibrie, van Sandro Veronesi. Winnaar van de Premio Strega 2020, een Italiaanse literaire prijs. Een vader verliest zijn dochter.

Lees meer

31 juli 2020

Recensie: geen angst, geen pijn, geen leven

OOK recenseert boeken over verlies. Psychiater en moeder Stanneke Lunter schrijft over ontstaan en verloop van de psychische ziekte van haar jongste dochter.

Lees meer