Ervaring van een wandelaar bij de Slangenburg

Conny van Setten, pleegmoeder van Dennis*, wandelt mee met de wandelingen rond de Slangenburg (Doetinchem), elke maand op zaterdag. Conny beschrijft hoe zij de wandelingen ervaart:

“Zomaar viel mijn oog erop, een stukje in de krant. Een uitnodiging om mee te lopen met lotgenoten, de derde zaterdag in de maand. Ik gaf me op en liep mee.

En als je drie bospaden verder bent, voelt het alsof je elkaar al jaren kent, alsof je dit pad al heel lang samen hebt gelopen.

De omgeving is prachtig. Een uitgestrekt wandelgebied in de bossen rondom kasteel Slangenburg. Na afloop van de wandeling een kopje koffie of thee met iets lekkers erbij, aangeboden door “Parkeren in de zon”. Samen wandelen met lotgenoten, een heel bijzondere en waardevolle activiteit. Ik wandel graag, het liefst elke dag, alleen of met iemand samen. Maar dat voelt niet hetzelfde.

Als je kind overlijdt, leeft iedereen mee, maar na een aantal jaren verandert er iets. Veel mensen uit je omgeving vragen nog steeds hoe het gaat, maar als ze vragen naar je kinderen, bedoelen ze de kinderen die nog in leven zijn. Het kind dat voor anderen niet zichtbaar is, wordt niet genoemd. Het is er niet meer, het wordt doodgezwegen.

Tijdens een wandeling met lotgenoten deel je elkaars verhalen. Je mag over je kind vertellen, elke wandeling opnieuw en er is altijd iemand die luistert. En als je drie bospaden verder bent, voelt het alsof je elkaar al jaren kent, alsof je dit pad al heel lang samen hebt gelopen.

Door de verhalen te delen, voel je erkenning en herkenning, in je gedachten en in je woorden. Maar soms is het alleen maar stil. En het is juist deze stilte die onze harten verbindt. Je hoeft niet altijd te zeggen wat je voelt, en ieder verhaal is een ander verhaal, ieder verdriet is een eigen verdriet, maar we begrijpen zonder woorden wat we voelen.

We delen meer dan ons verdriet. We praten ook over alledaagse dingen, over ons werk, over onze hobby’s, over wat ons bezighoudt. We praten en lachen, maar we begrijpen altijd elkaars stilte.

Als ik wandel met lotgenoten, loop ik nooit alleen. Dennis is er altijd bij, en dat mag. Ik weet dat hij gezien wordt, dat zijn aanwezigheid gevoeld wordt, door mij en mijn medewandelaars. Onze kinderen mogen er zijn en wij hoeven elkaar niet uit te leggen waarom dat gevoel voor ons de dag verandert.

Met dank, respect en heel veel liefde voor mijn medewandelaars.”

Wil je ook een keer meewandelen? Je vindt deze wandelingen, en de andere wandelingen die OOK organiseert, hier terug.

Meer blogs

23 september 2021

Een moeder kijkt terug op een rouwcafé

Een moeder vertelt ons over de steun zij ervaart bij OOK, tijdens het online rouwcafé. Zij is moeder van Nick. Ook stuurt zij een liedje van Paul de Leeuw mee.

Lees meer

25 maart 2022

OOK-recensie: Het rouwt in jou

OOK-recensie ‘Het rouwt in jou’. Prachtig! Allesbehalve een klassiek ‘rouw’boek. Lees hier de recensie en bestel het boek zelf.

Lees meer