Boekrecensie: Noor, jij komt altijd terug

Er zijn niet veel vaders die schrijven over het verlies van een kindje rond de geboorte. De Vlaming Stefaan Borremans doet dat met dit boek, geschreven in de vorm van een brief aan zijn overleden dochtertje Noor. Als eerbetoon aan haar en als oproep om herkenning en erkenning aan deze vorm van verdriet te geven.

De rouw om een kind dat niet of maar kort geleefd heeft, wordt door de omgeving vaak onderschat. Zeker als er, zoals Manu Keirse in het voorwoord schrijft, na het overleden kindje een gezond kind geboren wordt, is voor velen in de samenleving ‘het probleem opgelost.’

Noor is de derde dochter van Stefaan en zijn echtgenote Heidi. Na een probleemloze zwangerschap wordt ze geboren op 4 mei 2006. Tijdens de bevalling ontstaan ernstige complicaties waardoor het leven van moeder en kind in acuut gevaar komt.

Noor blijft voor altijd deel uitmaken van het gezin en de liefde voor haar leeft voort.

Heidi moet geopereerd worden en Noor moet met spoed naar een ander ziekenhuis met een afdeling neonatologie. Borremans schrijft hoe hij ‘helemaal overrompeld door vreugde en wanhoop tegelijk’ de familie belt met het nieuws over de geboorte. ‘Na ieder telefoontje liet ik mijn tranen van zorg en angst de vrije loop, om me daarna weer op te laden voor een volgend telefoontje.’

De ouders leven een kleine week tussen hoop en vrees hoe het met Noor zal gaan, totdat zij overlijdt. Haar vader vertelt over afscheid nemen van Noor en het daarbij betrekken van haar twee oudere zusjes. En tenslotte hoe het gezin verder gaat, waar ze troost uit halen en wat zwaar is. Noor blijft voor altijd deel uitmaken van het gezin en de liefde voor haar leeft voort. Voor lotgenoten is dat niets nieuws, voor de buitenwereld is dat vaak anders.

Marja Bouwman

Stefaan Borremans – ‘Noor, jij komt altijd terug’. Voorbij de dood van een pasgeboren baby
Uitgeverij Halewijn/Adveniat, 2019

Meer blogs

28 juni 2022

Podcast: ‘Rouwen om wat niet is gekomen’

In dit 1e deel van deze podcast vertelt Aliese over het verlies van Emma, bij 23 weken zwangerschap. Dan sta je als kersverse ouders met lege handen. Hoe ga je verder? En wie mis je eigenlijk?

Lees meer

4 februari 2018

Recensie: Suzan Hilhorst schreef ‘Sara en Liv’

Suzan Hilhorst vertelde het verhaal van haar twee overleden dochters eerder op indrukwekkende wijze in de televisiedocumentaire “Kijken in de Ziel – De achterblijvers”. Nu heeft ze er ook een boek over geschreven.

Lees meer