bertels-mees

Bezig zijn is gelukkig zijn

Bezig zijn is gelukkig zijn; zeilbootonderhoud als levensvervulling

Willem Bertels
bertels_willemPiet. Zo heette mijn vader. Hij was veearts. Vanaf dat ik een dreumes was ging ik met hem mee de boer op. Ik zag hoe hij koeien genas van kopziekte, zeugen verloste van hun biggetjes en paarden afhielp van hun koliek. Hij liet me de leeuwerik ontdekken die, haast onzichtbaar, hoog in het blauwe zwerk z’n zangkunsten ten beste gaf. Ik mocht aan de houten klos trekken die aangreep aan de kabel waarlangs het vervallen pontje heen en weer voer over de Oude Rijn. Later leerde hij me vuurtje stoken en autorijden en maakte hij me deelgenoot van zijn diepe liefde voor mijn moeder. Het leven lag aan mijn voeten, alle opties waren open, ik hoefde het geluk enkel nog op te rapen.
Mees is mijn zoon. Hij is slechts vijftien geworden. 30 Maart 2009 – hij was bijna thuis – werd hij van zijn driewielfiets gereden door een multi purpose vehicle. Op zijn hoofd zat een bult ter grootte van een tennisbal, zijn bekken was gebroken, evenals zijn linkerbeen en hij leed aan zware interne bloedingen. Mees was ons zorgenkindje. Hij stuurde zijn spieren niet goed aan, waarschijnlijk door zuurstoftekort tijdens de bevalling. Daardoor was hij hypotoon. Maar dapper en sympathiek als hij was, dwong hij respect en bewondering af en was hij geliefd bij alle leerlingen en docenten. Zijn aarzelend op gang gekomen leven werd in de knop gebroken. Op 30 maart 2009 waren zijn opties als bij donderslag op.

Vanaf Mees’ dood realiseer ik me: elke nieuwe dag van mijn leven kan zomaar de laatste zijn. Dat besef in combinatie met de ontroostbaarheid van mijn vrouw, doen mij af en toe wegzakken in lethargische depressiviteit: als ik toch doodga, waarom zou ik me dan überhaupt nog ergens druk over maken. Waarom zou ik werken, muziek maken, met vrienden verkeren, boeken lezen? Wat is nog de zin van mijn leven?

Lees meer

 

Meer blogs